Het is vandaag Pasen en Thijs heeft tot half negen geslapen, dus misschien heeft dat er iets mee te maken: ik heb afgelopen nacht één van mijn meest bizarre dromen ooit gehad (en dat betekent iets). Als volgt:

Een collega van me heeft onlangs een bouwgrond gekocht, maar zet daar nog niet meteen een huis op (dat is écht). In mijn droom had ze er niets beters op gevonden dan er een wei van te maken, waar ze dan dieren op zette die ze ‘vond’. Schapen, koeien, struisvogels, geiten, enzovoort. Geen idee waar ze die beesten vandaan haalde. De collega’s en ikzelf hadden haar al gezegd dat ze loslopende dieren beter aan de politie of zo kon bezorgen, maar ze zag er zelf geen graten in. In mijn droom vertelde ik dit verhaaltje aan An, terwijl we met Klaas op de arm meededen aan een soort wandeltocht en de bewuste wei passeerden. Het was mooi weer en er was veel volk. Gezellig.

In de wei stond een allegaartje van beesten, waaronder ook de nieuwste aanwinst van mijn illustere collega: vier volgroeide Allosaurussen, droog aan de haak anderhalve ton per stuk. Wij, verantwoordelijke collega’s, hadden haar erop gewezen dat het bescheiden houten hekwerk rond haar wei die beesten niet zou tegenhouden, maar wederom sloeg ze onze wijze raad in de wind. Ik zie ze nu nog levendig voor mijn geestesoog, die vier Allosaurussen in een landelijke groene wei, zachtjes wiegend met hun staarten.

Terwijl we daar zo voorbij wandelden, viel me een groepje kwajongens op dat de Allosaurussen wat aan het treiteren was, zoals kwajongens dat doen, maar dan meestal niet met Allosaurussen. Ze zouden nogal in hun broek doen. Doch, niet in mijn droom. Daar deden die kwajongens alsof vier gigantische uitgestorven roofdieren in een Vlaamse wei de normaalste zaak van de wereld was. Ikzelf vond er eigenlijk ook niets vreemds aan, ik vond het vooral sneu voor die arme Allosaurussen en sakkerde op de jeugd van tegenwoordig. Welgemutst wandelden we verder doorheen de zonnige zomerdag.

Een eind verder op de wandeling (een paar uur, schat ik) kregen we via-via te horen dat de vier Allosaurussen ontsnapt waren, maar dat ze niet onze kant uit kwamen. Alsof het om een onnozel fait-divers ging, haalde iedereen de schouders op en zetten we met z’n allen de wandeling verder. Mijn frank moet daar toch ergens beginnen rollen zijn, want een tijdje later besloten we met ons gezinnetje veiliger oorden op te zoeken. We waren niet de enigen, want een stroom ‘Allosaurus-vluchtelingen’ zette zich in beweging. In de richting van een welbepaalde meubelwinkel (waarvan de naam me nu ontsnapt), waar ze een grote schuilkelder/bunker hadden die ettelijke honderden mensen kon huisvesten. Onderweg kwamen we ook aardig wat avonturiers van allerlei slag tegen die vastberaden waren de Allosaurussen een lesje te leren. Zoals die ene scène in Jaws, vlak nadat de burgemeester een premie uitlooft voor het vangen van de haai. Er waren zo een paar mannen die gigantische steigerende hengsten bij zich hadden, met een schofthoogte van een meter of zeven-acht. Ik heb ze niet meer teruggezien.

Na een stevige wandeling kwamen we bij de meubelwinkel annex bunker. De bunker was eigenlijk een uitgestrekte lage galerij op betonnen pilaren. Amper hoog genoeg om in recht te staan en dus ontoegankelijk voor Allosaurussen. Veilig.

We liepen helemaal tot het einde van de galerij, en daar hadden we uitzicht op een treinstation. Er stopte een trein waar een hoop mensen uit stapte. Ook vluchtelingen, zo bleek. Uitgelaten van vreugde waren ze, omdat ze hun veilige bestemming bereikt hadden. Ik herinner me dat ik dacht: “niet te snel opgelucht zijn, jullie moeten nog van het station naar de bunker.” Ik heb namelijk erg veel slechte monsterfilms gezien, en kreeg natuurlijk gelijk. De hele mensenmassa uit de trein had zich net in beweging gezet richting bunker, toen daar in de verte de vier Allosaurussen kwamen aanstormen. Ze deden zich al te goed aan de achterblijvers, terwijl de voorhoede in paniek naar ons toe liep. Ik stond aan de rand van de betonnen galerij om mensen binnen te helpen, terwijl An wat verder achterin met Klaas veiliger oorden opzocht. In dromen ben ik altijd heel erg dapper. Helaas zag ik niet op tijd dat een van de Allosaurussen mij in de smiezen kreeg, en werd ik in één hap door het beest verzwolgen. Op een paar oppervlakkige beten na, kwam ik heelhuids in zijn/haar maag terecht.

Prompt ging ik op zoek naar wat de voorkant van het dier moest zijn, en diepte ik m’n zakmes op. Een echte vent heeft immers altijd zijn zakmes bij zich. Om batterijen in kinderspeelgoed te vervangen, een frisse pint te ontkurken of de buik van een Allosaurus langs de binnenkant open te snijden. Met mijn trouwe Victorinox baande ik me een weg door spieren, vet, pezen en ribben, naar buiten. Ik kroop uit het lijf van de Allosaurus, vol bloed en smurrie. De paniek was wat gaan liggen, ik vermoed dat de Allosaurussen er vandoor waren, en ik ging op zoek naar An. Toen ik ze eindelijk vond werd ik niet op een hartstochtelijke omhelzing onthaald, maar met een koel “Waar heb jij gezeten?” En die kleren zouden ook wel niet meer proper geraken.

En toen werd ik wakker.

Het zal u niet verbazen dat ik toch nog met een paar vragen zit:

1. Waar was Thijs tijdens deze hele historie? Zat hij braaf bij oma en opa, of (waarschijnlijker) was hij één van de kwajongens die dit alles op hun geweten hebben?
2. Waarom Allosaurussen. Waarom?
3. Hebben meubelwinkels in het geheim Allosaurus-bestendige bunkers? Wat dan met Velociraptors, die toch een pak kleiner zijn?
4. Toen ik levend terugkeerde uit de maag van een Allosaurus had ik toch een hartelijker onthaal verwacht. Had ik eerst eens moeten bellen?