Afgelopen weekend trok ik naar de kringloopwinkel, op zoek naar een ugly sweater, en dan nog wel in een werkgerelateerde context. Lang verhaal. Geen dergelijke sweater (spreek uit ‘swieter’) gevonden, maar wel iets anders.

De pickup

Je moet weten, ik heb sinds kort weer een platenspeler in huis. Weliswaar een goedkope en nieuw gemaakte Ion en geen peperdure oldskool Technics, maar toch: een draaitafel. Die had ik gekocht omdat ze in promotie stonden bij Conrad en omdat ik nog een stuk of wat Minimal Wave platen heb liggen die ik toch graag af en toe zou beluisteren en eventueel zelfs digitaliseren. Een nobel doel, vind ik zelf.

Don't leave me this way, op een hammondorgel!

Terug naar de kringloopwinkel

In onze kringloopwinkel staat ook een platenbak. Vol aftands vinyl, voornamelijk partyhits uit de jaren ’70 en Vlaamse schlagers. Daar passeerde ik dus ook dat illustere afgelopen weekend. En wat doet een mens dan als hij net een platenspeler gekocht heeft? Correct: snuisteren.

Als je dan nog de ene na de andere plaat tegenkomt waar een man op staat met een waarlijk gigantisch orgel, dan is het hek helemaal van de dam. Het waren covers, stond er in het Duits op, van party hits uit de jaren ’70. Onder het motto ‘voor tien cent kunt ge niet sukkelen’ heb ik mij zo’n plaat gekocht, zelfs een gesigneerde. Door Franz Lambert, blijkbaar een fenomeen in de jaren ’70 maar mij tot op heden onbekend. De man treedt nog steeds op, blijkbaar met redelijk wat succes. In Duitsland weliswaar, een land dat qua normbesef niet geheel ongehavend door de twintigste eeuw is gekomen.

Jawohl, ich kann der Boogie machen!

Oordeel zelf over het  talent en het tomeloze enthousiasme van de man en zijn Wersi-orgel:

Vroeger:

Nu:

Iemand zin in een Lambert tribute party? In de kringloopwinkel liggen nog stapels gesigneerde platen van de mens. Zijn grootste fan woonde tot voor kort in het Duffelse, durf ik wedden.