Ik ben een fan van Marvano. De Eeuwige Oorlog heeft een voorname plaats in mijn boekenkast, naast het werk van Moebius.

In juni verschijnt het eerste deel van Marvano’s nieuwe trilogie Grand Prix, het verhaal van de Mercedes-racestal tijdens de woelige jaren 1930. In het uitstekende Stripgids stond daarvan een voorpublicatie, samen met een interview met de auteur.

Blijkbaar was autoracen in de jaren ’30 zo ongeveer wat voetbal nu is. Dat mag ook niet verbazen. Een normale auto uit die tijd haalde amper de 60 kilometer per uur, terwijl monsters van racewagens toen al tegen 300 per uur over hobbelige circuits raasden. Veiligheidsgordels werden niet gedragen want ‘een auto is geen rugzak’.

Vanaf 1934 scheerden Mercedes en Auto Union hoge toppen met hun Silberpfeile: van lak ontdane aluminium bolides die prijs na prijs wegkaapten. Zwaar gesponsord door het nazi-regime. Dat stuk racegeschiedenis ligt nog steeds verscholen achter de Duitse schaamte. Marvano merkte bij zijn research dat op heel wat foto’s swastika’s in vlaggen en op auto’s waren weggeretoucheerd. Het mag nog altijd niet geweten zijn dat het Derde Rijk heel Duitsland beheerste en dat het hakenkruis onderdeel was van het dagelijks leven. We kunnen ons dat vandaag de dag moeilijk voorstellen, dat duizenden toeschouwers op de Nürburgring hun rechterarm de lucht instaken bij alweer een Duitse overwinning, als onschuldig gebaar van patriottisme. Dat racepiloten zich kransen lieten omhangen waar de nazi-vlag op prijkte zonder daar vragen bij te stellen. De oorlog was nog veraf, Hitler was nog de man die Duitsland weer prestige had gegeven.

Die sluier wil Marvano oplichten. Via een fictief personage vertelt hij de geschiedenis van de Mercedes-racestal in de aanloop naar de Tweede Wereldoorlog. Een tragisch verhaal vol personages die geen besef hebben van de wending die de geschiedenis zal nemen. Die sfeer zit alvast ingebakken in de voorpublicatie. Ik kijk uit naar het eerste album in juni.