Ergens in de late jaren ’90 bezochten wij, studenten grafische vormgeving aan St. Lukas Brussel, de Koninklijke Bibliotheek (Albertina). Daar werd ons getoond: een Linotype. Een fenomenaal ingewikkelde machine waarmee men tot in de jaren ’70 drukwerk placht te zetten. Semi-geautomatiseerd, met lettermatrijzen, regel per regel. Een heel gedoe, maar een stevige besparing tegenover het vroegere handwerk. Voor hun tijd waren het bijzonder hoogtechnologische toestellen.

Die dingen zijn ondertussen compleet achterhaald en staan op veel plekken gewoon weg te roesten, of zijn al omgesmolten tot wat nuttigers. Maar er zijn enthousiastelingen die liefdevol Linotypes restaureren en er (opnieuw) tekst mee zetten. Wordt dit in de jaren ’10 het equivalent van de degelpers-revival van de jaren ’00? Wie zal het zeggen. Er is in elk geval al een documentaire over:

via @peter6toy