Vorige week toog ik hoopvol naar het Saincteletteplein in Brussel voor de mastertentoonstelling van Sint-Lukas. ‘t Is mijn oude school en het was een paar jaar geleden dat ik er nog geweest was. En je laten inspireren door kraakvers werk van jonge honden is ook nooit weg. Het werk dat ik gezien heb, was erg de moeite. Ik beklaag me dat ik geen goed fototoestel bij me had om dat hier te illustreren, dat zal me niet weer overkomen.

Helaas was de organisatie en omkadering van de tentoonstelling zo onvoorstelbaar slecht dat ik ongetwijfeld heel wat gemist heb. Ik heb welgeteld één computer gevonden die naar behoren werkte, en dat was dan nog eentje met gewoon een slideshow. Alle andere schermen waren diepzwart, toonden een loginscherm of, nog beter, gewoon het hele bestandssysteem waar je dan rustig doorheen kon bladeren. Ook veel beamers gezien, waarvan de meeste niet meer deden dan trots het splash-screen van de fabrikant metershoog projecteren. Als je dan digitale projecten wil bekijken, lukt dat niet. Onvoorstelbaar jammer van het werk en de moeite die erin gekropen is. Ofwel is er gigantisch veel misgegaan met deze tentoonstelling, ofwel vinden docenten en/of studenten van Sint-Lukas zo’n mastertentoonstelling maar een overbodigheid. In het eerste geval: Get with it! In het tweede geval: stop dan met dat te organiseren ‘omdat het moet’. Serieus.

Wat me ook stoort is dat er online geen spoor te vinden is van die mastertentoonstelling of met name het werk dat er getoond werd. Je vindt met moeite de aankondiging op de site van Sint-Lukas, en dat is het zowat. Gelukkig zijn er nog een paar studenten met een degelijke eigen website, maar dan moet je dus wel zo slim zijn geweest om hun namen over te pennen.

Enfin, doorheen de duistere mist der slechte organisatie, toch een paar lichtpunten qua werk. Ik focus hier op illustratie Comic Design en reclame Social Design, omdat dat me het meest aan het hart ligt, maar er was ook heel sterke fotografie en vrije kunst.

Eliza Pepermans

De punk spat er zo van af. Eliza had ook een hele tafel met ‘merchandising’ die je helaas niet mee mocht nemen. Geweldig werk aan de muur ook, waar helaas op haar site niets van terug te vinden is. De covers van de zeven ‘sprookjes’ waren een sterke reeks, hierboven zie je er eentje van. We gaan er volgens mij nog van horen.

Linne Voets

Wie Wikipedia zegt, zegt ‘onbetrouwbaarheid’, of zo lijkt het alleszins. Net daarom vond ik het project van Linne Voets zo interessant, ze keert het namelijk om en maakt van ‘Wiki’ een positief label. Bedrijven en PR zouden het label mogen voeren bij open en transparante communicatie, waar de consument onafhankelijke informatie krijgt over fouten, gebreken, enzovoort. Via Wikipedia, dus. De bedrijfswereld zou het label zelf financieren, en zo ook Wikipedia ondersteunen.

Kijk, dat vind ik nu fijn. Wikipedia poneren als een baken van neutrale informatie (want dat is het) tegenover de overgetikte-persmededelingen-cultuur die heerst in de lifestyle- en zelfs wetenschapsbijlagen van onze kranten. Te vergelijken met Oxfam of FSC als label. Los van alle geloofwaardigheidsproblemen met labels is dat een welkome nieuwe blik op het geplaagde Wikipedia. Het vat ook erg goed de filosofie achter Wikipedia en de waarden van de organisatie. Mijn cynische zelf zegt dat dit in de praktijk nooit kan lukken als door de industrie ondersteund label. Maar als branding-concept is het ook al veel waard.