“I am not an artist” was zo ongeveer het eerste wat ‘ie zei, deze keetschoppende Duitser. Hij is een ambachtsman, ten dienste van de klant. De verwarring tussen vormgevers en kunstenaars vindt volgens Spiekermann haar oorsprong in het feit dat ze beide artistieke middelen gebruiken, maar hetgeen ze doen is compleet verschillend. En de toon was gezet. Spiekermann heeft een paar toonaangevende lettertypes, en de typografische stijl van de Deutsche Bahn op z’n naam staan en zit niet verlegen om een straffe mening meer of minder. Zijn grafisch werk vind ik persoonlijk stukken minder dan zijn lettertypes, maar hij kan het alvast heel goed uitleggen:

Die clip komt uit de extra’s van Helvetica, een geweldige documentaire over wat zo ongeveer het meest zichtbare onzichtbare lettertype ter wereld moet zijn.

Erik Spiekermann is 62 en viel daarom alleen al op tussen de andere sprekers, maar ‘t geeft hem ook een zekere autoriteit. Spiekermann was een verfrissende recht-door-zee afwisseling.

Sterk punt uit zijn presentatie was zijn antwoord op de vraag: “Why do we need so many fonts?”

Een lettertype is een karakter, een gezicht, een identiteit. Net zoals er bijna zeven miljard mensen zijn die allemaal verschillen.