Sinds vrijdag zijn we begonnen aan een intense potjestraining. De halfslachtige poging van een paar weken geleden oogstte weinig succes bij onze gewiekste peuter. Ter bescherming van onze parket (echte bamboe) hadden we onze hoop gesteld in ‘pamperbroekjes’, een soort pamper dat eruit ziet als een broekje en naar ‘t schijnt minder absorbeert. Helaas, de commercie had ons weer liggen. Het potje bleef voor Thijs een geheel vrijblijvende bedoening, ‘ongelukjes’ waren immers onbestaande. Als ‘ie zin had om een stickertje te plakken of een koekje te krijgen ging Thijs op z’n potje, anders niet. Hoe zou u zelf zijn? Hij had ons door. Een koerswijziging drong zich op.

Sinds de Dag Van De Arbeid (‘familiedag’ als u VB-kiezer bent) gaat Thijs dan ook tijdens de dag geheel pamperloos en luchtig in de broek door het leven, parket of geen parket. We laten de harde leerschool die het leven kan zijn haar werk doen en bekrachtigen positieve evoluties met een dierenkoekje en een stickertje op de stickerkaart. We kunnen er al aardig wat hilarische anekdotes over vertellen, maar misschien bent u aan het eten, dus geef ik enkel mee dat er vooruitgang geboekt wordt.

Ja, ik weet dat ‘pamper’ een merknaam is en dat het ‘wegwerpluier’ moet zijn. Ik ben Ruud Hendrickx niet.