AutomatonOver, onder en door het Internet

Twitter bird

onderwerp

Alles over ‘auteursrecht’

22 apr
2010

ACTA, de antwoorden

De regering is gevallen en zo, maar dat interesseert me eigenlijk niet zo. Er zijn belangrijker dingen dan BHV. De vergrijzing, energievoorziening, de toenemende inkomenskloof, overbevissing, klimaatverandering en natuurlijk mijn persoonlijke pet peeve: auteursrecht.

Een tijdje geleden stond hier dat ik Europese parlementsleden ging mailen over ACTA, na een oproep op BoingBoing. Mijn mail vertrok richting de mailbox van Kathleen Van Brempt, Saïd El Khadraoui, Bart Staes, Dirk Sterckx en Guy Verhofstadt.

Bart Staes antwoordde quasi onmiddellijk. Dat ‘ie mijn bezorgdheid deelde en dat er met alle groene fracties samengewerkt werd, net als met Oxfam. Bart Staes is een gedreven man die al eens een barricade beklimt, maar zo kort op de bal had ik ‘m toch niet verwacht.

Van Kathleen Van Brempt een paar uur later ook een antwoord, mede in naam van Saïd El Khadraoui. Daarin stond vooral dat het Europees parlement onvoldoende betrokken was en dat ze dat zouden (blijven) aanklagen. Volbloed-Europeanen, Kathleen en Saïd.

En vorige week antwoordde ook Dirk Sterckx. Niet geheel verwonderlijk in een andere teneur. Het is nogal een laat antwoord, maar duidelijk geen standaardrepliek en goed onderbouwd. Zo hoort dat voor een goedbetaald EU-parlementslid. Het volledige antwoord, met ertussen mijn bedenkingen:

Geachte,

Hartelijk dank voor uw mail.

Wat ACTA betreft, wil ik benadrukken dat de Europese Commissie deze onderhandelingen voert om de bescherming van Europese innovatieprojecten te verhogen en de schending van intellectuele eigendomsrechten te vermijden.

Van alle Europese innovatieprojecten of gewoon toevallig diegene die een invloedrijke lobbygroep hebben en misschien zelfs helemaal geen echte innovatieprojecten zijn?

Het beschermen van Europese investeringen in innovatie en het beschermen van creativiteit zijn essentieel om de concurrentiepositie van Europa te verstevigen.

Het ontgaat me waarom een nog strengere wetgeving rond intellectueel eigendom creativiteit zou bevorderen. De huidige regels zijn al belachelijk uit evenwicht.

De doelstelling van ACTA is om inbreuken op grote schaal m.b.t. intellectuele eigendomsrechten te vermijden. ACTA heeft enkel betrekking op de handhaving van de regelgeving, het is niet de bedoeling om de wetgeving inzake intellectuele eigendom volledig te wijzigen.

Tja, de handhaving kan ook op een behoorlijk foute manier gebeuren, dat is niet onbelangrijk. De wetten van een politiestaat kunnen over het algemeen best rechtvaardig zijn, maar het gaat ‘m erom het evenwicht tussen inbreuk en bestraffing/vervolging te bewaren.

Ook moet de uitkomst van ACTA volledig in lijn zijn met het EU acquis en de eerder goedgekeurde EU regelgeving ter zake.

Uw stelling dat de Europese burger niet mag weten waarover er onderhandeld wordt klopt niet. De internationale onderhandelingen die gevoerd worden m.b.t. ACTA zijn inderdaad vertrouwelijk, maar de reden van deze vertrouwelijkheid is dat de verschillende partijen op een doordachte en rustige manier moeten kunnen overleggen en de verschillende mogelijkheden moeten kunnen aftasten.

Da’s dus een kwestie van interpretatie. De Europese burger mag best weten waarover er onderhandeld wordt, maar we gaan het toch proberen stilhouden. Ik ben overigens niet tegen besloten overleg, omdat je inderdaad anders altijd op een podium staat en niet sereen kan werken. Maar kwesties die elke burger aanbelangen moeten toch minstens langs het parlement passeren. Dat daar dan discussie van komt en de boel vertraging oploopt is eigen aan een democratie.

Vertrouwelijke onderhandelingen betekenen echter niet dat de burgers niet ingelicht moeten worden. De Commissie probeert de burgers via het Europese Parlement op gepaste tijdstippen te informeren. Ook heeft de Commissie in het verleden informatievergaderingen georganiseerd die toegankelijk waren voor het grote publiek. De Europese Commissie is bereid informatie zo snel mogelijk publiek te maken, maar alle andere betrokken partijen dienen hiermee ook akkoord te gaan.

En daar wringt het schoentje. Er zitten heel wat landen mee in die onderhandelingen. Die moeten dus blijkbaar unaniem beslissen wanneer het de ‘gepaste tijd’ is om de burger in te lichten? Dat vind ik nogal vreemd als er voor alle betrokken partijen belangen meespelen om dat niet te doen.

Het voorstel dat u aanhaalt m.b.t. de “three-strike rule” wil de Commissie niet verplichten in Europa. Verschillende EU lidstaten hanteren een verschillende aanpak en Europa wil dat ook zo houden. De lidstaten moeten vrij kunnen kiezen.

Ik lees dan: We gaan de three-strike rule laten staan, maar echt verplicht is het niet. Niet echt geruststellend.

Europa wil ook een garantie dat de fundamentele rechten en vrijheden gevrijwaard blijven. Europa zal niet accepteren dat ACTA een verplichting voorziet dat mensen de toegang tot het internet ontzegd worden wanneer ze het auteursrecht geschonden hebben.

Dat zou pas kras zijn. Maar ik verwacht toch meer. In een tijd waar Internettoegang meer en meer essentieel is voor normale deelname aan de samenleving, fatsoenlijke onderwijs- en arbeidskansen en actief burgerschap, verwacht ik dat men ernaar streeft dat het absoluut onmogelijk is iemand de toegang tot het Internet te ontzeggen. Net zoals je ook niet volledig van water en elektriciteit kan afgesloten worden. Dat is misschien nu nog niet aan de orde, maar de ACTA-onderhandelingen gaan dan ook over de toekomst.

Ik hoop dat ik u met dit antwoord van dienst geweest ben.

Met vriendelijke groet,
Dirk Sterckx

Ik ga dus niet akkoord met een VLD’er. What else is new? Ik vind het wel opvallend dat Verhofstadt totaal niet antwoordt, zelfs niet via één van zijn medewerkers of -zoals Saïd El-Khadraoui- samen met zijn partijgenoot. En dat voor de auteur van de burgermanifesten.

Tags

, , , , Schrijf een reactie »

5 mrt
2010

ACTA

Die afkorting staat voor Anti-Counterfeiting Trade Agreement Het is een handelsverdrag dat achter gesloten deuren wordt bedisseld tussen verschillende landen en internationale organisaties, zonder democratische inspraak. En dat is een probleem, want de bepalingen die erin staan, raken iedereen in zijn/haar dagelijks leven en gaan niet louter over technische details.

Het (internationale) auteursrecht moet grondig hervormd worden, maar niet op de manier zoals nu in het verdrag beschreven staat. Dat is van levensbelang voor culturele en andere innovatie, voor het dagelijks omgaan met cultuurproducten én voor het onderwijs.

BoingBoing riep vanochtend alle Europese lezers op om van zich te laten horen en hun vertegenwoordigers in het Europese parlement te contacteren. Dus ben ik meteen in de pen gekropen om een aantal Belgische europarlementsleden te mailen: Bart Staes, Kathleen Van Brempt, Saïd El Khadraoui, Dirk Sterckx en Guy Verhofstadt. Degenen die ik a) enigszins ken, b) zich duidelijk als europees parlementslid profileren en c) niet diametraal tegenover mijn politieke overtuiging staan.

Bart Staes, Kathleen Van Brempt en Saïd El Khadraoui hebben al gereageerd, ze lezen dat dus weldegelijk daar in die ivoren torens. Ik raad je aan om ook je bezorgdheid te uiten, dit is de inhoud van mijn mail:

Geachte [naam],

Er wordt momenteel een nieuw internationaal verdrag onderhandeld met betrekking tot piraterij en auteursrechten: ACTA. Omdat dit onder de noemer ‘handelsverdrag’ valt, gebeuren de onderhandelingen achter gesloten deuren zonder democratische inspraak.
Maar dit is geen gewoon handelsverdrag. De bepalingen kunnen en zullen een verregaande impact hebben op de hele Europese bevolking, en bij uitbreiding de wereldbevolking. Zoals zo vele handelsakkoorden worden ook bij de besprekingen voor dit verdrag arme en ontwikkelingslanden niet betrokken.
ACTA omvat, onder andere, maatregelen die het recht op vrije meningsuiting, privacy en normale legitieme omgang met auteursrechtelijk beschermd materiaal verregaand bedreigen. Dan heb ik het over hoofdstuk 4: ‘Enforcement Practices’. Hierin is opgenomen dat gewone burgers hun Internettoegang kunnen verliezen na louter beschuldiging van (Internet-)piraterij, het zogenaamde ‘notice and take-down’ in combinatie met het ‘three strikes’ principe. Dit zou grotendeels buiten de wet om gebeuren, en zet de deur wagenwijd open voor grootschale intimidatie van gewone gebruikers door grote mediabedrijven. Het komt neer op het exporteren van de laakbare Amerikaanse DMCA-wetgeving naar Europa en de hele wereld. Bovendien maakt het censuur-onder-een-andere-naam wel erg makkelijk. In een wereld waar Internettoegang meer en meer broodnodig is voor normale deelname aan de samenleving (http://www.klasse.be/tvklasse/14796-Kansarmoede), is dit onaanvaardbaar
Schending van het auteursrecht zou, volgens ACTA, ook onder het strafrecht komen te vallen. Wat betekent dat illegaal downloaden in principe tot gevangenisstraf kan leiden. Dit is een bedreiging voor elke normale Internetactiviteit (het Internet is immers een grote kopieermachine) en het is bovendien buiten elke proportie.

Ik hoop ten zeerste dat u uw stem toevoegt aan het groeiende protest tegen de huidige evolutie van de ACTA-onderhandelingen en de manier waarop ze gevoerd worden.

Met vriendelijke groeten,

Toon Van de Putte

Tags

, , , , , Schrijf een reactie »

19 jun
2009

€1,4 miljoen voor 24 liedjes

homesewingDe muziekindustrie maakt zich nog eens sympathiek door te procederen tegen een alleenstaande moeder die 24 nummers heeft gedownload via Kazaa. De dame in kwestie mag $1,9 miljoen ophoesten, ofwel $80.000 per nummer.

Dat krijg je natuurlijk, als je niet akkoord gaat met een minnelijke schikking. En dat kan je verwachten, als je zomaar steelt van artiesten door illegaal te downloaden. Het zal ze leren, die gore piraten.

Tenminste, dat is de bedoeling. De realiteit is even anders. Als volgt:

De muziekindustrie komt alweer bijzonder negatief in het nieuws door dit vonnis en bevestigt haar imago van geldwolf. De RIAA is zelfs, en ik citeer, “tevreden met het vonnis”. Tevreden zijn met een dergelijk vonnis is op het misdadige af, dit kan je geen rechtvaardigheid meer noemen.

Vonnissen of geen vonnissen, het downloaden zal er niet mee stoppen. De Zweedse site The Pirate Bay werd een aantal jaren geleden lamgelegd door de Zweedse politie maar stond enkele dagen later weer vrolijk online. Met een pak meer bezoekers, dankzij de gratis publiciteit.
De eigenaars van The Pirate Bay zijn onlangs in Zweden veroordeeld voor het ‘faciliteren’ van inbreuken op auteursrecht. Weer extra publiciteit, en een resultaat van 7% in de Europese verkiezingen voor de Pirate Party, die pleit voor een radicale hervorming (afschaffing, eigenlijk) van het auteursrecht. Als dat zo doorgaat is downloaden binnenkort gewoon legaal. De wereld zal er niet van vergaan.

Keer op keer wordt illegaal downloaden gelijk gesteld met stelen. Het aantal geschatte downloads wordt door de muziekindustrie vrolijk vermenigvuldigd met de hypothetische verkoopprijs van die muziek om hun even hypothetisch ‘astronomisch’ verlies te berekenen.
Daar klopt natuurlijk niets van. Een illegale download is nog steeds een kopie, niet het origineel. Door een nummer te downloaden steel je het niet, maar je betaalt geen auteurs-, reproductie- of andere rechten op je kopie. Van een handtas kan je geen kopie maken, als je die uit een oud dametje haar handen grist, dan pleeg je een diefstal. Het zijn twee compleet verschillende dingen.
Dan die fenomenale ‘mislopen inkomsten’ dankzij het illegaal downloaden. Is elk gedownload nummer een gemiste verkoop? Ik betwijfel het zeer sterk. Vooral omdat er onderzoek is dat aantoont dat ‘zware downloaders’ vaak ook ‘zware kopers’ zijn.

Daar wil ik nog aan toevoegen dat in heel wat gevallen het gewoon onmogelijk is om enigszins legaal aan digitale muziekbestanden te komen. De catalogus van iTunes is relatief beperkt en erg mainstream-gericht, en via Amazon kan je in België geen muziek kopen. Het legale aanbod aan digitale muziek is, vergeleken met het illegale, redelijk bedroevend. Niets is zo volledig en uitgebreid als de database van The Pirate Bay. Dat zou een kans moeten zijn, geen bedreiging. Als je weet dat tegenwoordig zowat iedereen een iPod of andere mp3-speler heeft en voornamelijk dat toestel gebruikt om naar muziek te luisteren, wat doe je dan als consument:

  • naar de cd-boer stappen, hopen dat die de cd heeft die je wil, de cd kopen (hoewel er maar drie nummers op staan die je wil hebben), de cd thuis rippen naar mp3 en hopelijk niet alle tracktitels manueel moeten ingeven, vervolgens de (nutteloze) cd ergens in een rek zetten waar ‘ie alleen maar in de weg staat
  • surfen naar een torrent-tracker en de nummers downloaden die je wil, gratis

En dan maar verbaasd en verontwaardigd staan kijken dat de cd-verkoop terugloopt.

De muziekindustrie, en de talrijke goedmenende artiesten die onder hun paraplu komen schuilen, vergeten dat het downloaden nooit zal stoppen. Hardware, software, bandbreedte, opslagruimte,… zullen allemaal enkel nog in kracht en vermogen toenemen in de toekomst. Kopiëren zal er enkel makkelijker op worden. Er is maar één succesvolle kopie van een nummer nodig om er ontelbare andere te maken. Zelfs als alle Torrenttrackers offline gehaald worden, dan nog zal de muziekindustrie in de hele wereld alle harde schijven in beslag moeten nemen om het kopiëren te stoppen. Ze zal dat ook simultaan moeten doen en de productie van nieuwe harde schijven moeten stillegen om succesvol te zijn. Het is waanzin. Hoe hard ze ook schreeuwen dat het allemaal fout is, het zal nooit stoppen.

Tachtig jaar geleden was er geen muziekindustrie, er was amper radio. Dankzij de technologie kon men plots muziek vastleggen op een drager en die drager verkopen. Gecombineerd met de opkomst van goedkope (transistor)radio’s was dat het recept voor de hitgestuurde popmuziek-cultuur die we nu kennen.
Dezelfde technologie die platenmaatschappijen, artiesten en producers een kip met gouden eieren schonk, neemt ze nu weer weg in de vorm van het Internet en P2P-netwerken. Technology giveth, and technology taketh away.

Er was muziek voor de grammofoonplaat, en er zal muziek zijn na het Internet.

Tags

, , , 1 Reactie »

7 jan
2009

Auteursfout

Felix TimmermansEen tijdje geleden startte de Vlaamse uitgeverswereld (GEWU en RUIT) een affichecampagne. Om leraren en docenten te sensibiliseren over wat je wel en niet mag (foto)kopiëren op school. Vooral over wat niet mag eigenlijk, de campagne heet immers ‘het origineel is altijd beter dan de kopie‘.

De verzamelde uitgevers willen namelijk dat iedereen lesmateriaal, schoolboeken, werkboeken, tijdschriften, … koopt in plaats van kopieert. Da’s te begrijpen, het gaat om hun omzet en winstmarge. Wat ik fout vind is dat niemand de onderliggende boodschap van deze campagne in vraag stelt. Dankzij de kruistocht van Sabam en aanverwanten tegen alles wat hun bron van inkomsten in gevaar brengt is kopiëren in het algemeen bewustzijn stilaan synoniem geworden met stelen.

Ook deze campagne impliceert dat kopiëren in principe fout is. Je kan een online ‘test’ doen waar de wetgeving wel erg eenzijdig geïnterpreteerd wordt. De tweede vraag luidt:

In het kader van een project rond diversiteit gaat een lerares godsdienst/zedenleer naar haar lokale bibliotheek en kopieert er telkens 4 à 5 bladzijden uit zes verschillende boeken (educatieve en algemene) over het thema. Op die manier verzamelt zij alle voor haar bruikbare informatie over dit onderwerp, zodat de school de boeken niet hoeft aan te schaffen. De leerlingen mogen de gekopieerde bundels gratis gebruiken.

En het antwoord:

Alleen een DJ mag samplen, een leerkracht niet

  • Op het eerste gezicht lijkt de leraar hier binnen de grenzen van de wet te blijven. Hij kopieert immers telkens niet meer dan vijf bladzijden uit elk boek, en dat is een redelijke wettelijke bovengrens voor het kopiëren onder de uitzonderingsregeling.
  • Maar schijn bedriegt. De leraar sampelt er immers vrolijk op los. Door te kopiëren uit zes verschillende werken stelt hij in feite zijn eigen leermiddel samen, zodat de school geen leermiddel(en) of andere werken over dit onderwerp meer moet aankopen. En dat kan niet.
  • Absolute stelregel: het zelf samenstellen van readers met uittreksels uit allerlei beschermde werken en eventueel eigen bijdragen of rechtenvrij materiaal, is verboden als de school deze werken niet of niet meer in dezelfde mate aankoopt – anders gezegd: als de “normale exploitatie” (verkoop) van de betreffende werken schade ondervindt.

Dat deze lerares misschien maar vijf bladzijden uit elk boek de moeite waard vindt, staat er natuurlijk niet. Klap op de vuurpijl is deze passage: Door te kopiëren uit zes verschillende werken stelt hij [sic] in feite zijn eigen leermiddel samen, zodat de school geen leermiddel(en) of andere werken over dit onderwerp meer moet aankopen. En dat kan niet. Uiteraard, waar gaat het heen met de wereld als leraren -die daar nota bene voor opgeleid zijn- zelf hun eigen lesmateriaal samenstellen en niet braaf om de zoveel jaar dezelfde methode, met licht gewijzigde bladzijde-nummering én dure cd-rom, kopen. Wat willen de uitgevers eigenlijk? Dat de school de zes boeken waarvan sprake allemaal aankoopt voor elke leerling?

Een van de algemene doelstellingen van het onderwijs is kennis verspreiden. Als je deze test leest, zou je eerder vermoeden dat het verhogen van de omzet van uitgeverijen de doelstelling bij uitstek is. Iedereen is het erover eens dat een leraar die een boek van voor tot achter fotokopieert en uitdeelt aan z’n leerlingen fout bezig is. Maar een artikel in PDF formaat doormailen naar studenten die er een essay over moeten schrijven is blijkbaar ook illegaal, tenzij het via een ‘beveiligde omgeving’ gebeurt.

Er is dringend nood aan een reactie tegen dit soort foute propaganda en de algemene richting die het auteursrecht opgaat. Kennis wordt steeds meer ‘intellectueel eigendom’, met de nadruk op dat laatste. Boeken zijn er niet meer om kennis te verspreiden, maar om winst te genereren, het zijn producten uit een fabriek geworden. Het argument ter verdediging is altijd dat auteurs recht hebben op een inkomen. Dat klopt, maar er zijn minder auteurs die van hun auteursschap kunnen leven dan uitgevers van hun uitgeversschap. Dan zit er iets fout.

Het auteursrecht is bedoeld om de creatie van nieuwe werken te stimuleren. Door de auteur een aantal afdwingbare rechten toe te kennen zorg je ervoor dat hij zelf kan bepalen wat er met zijn werk gebeurt en er een inkomen uit kan verwerven, zo ontstaat er een klimaat dat scheppen stimuleert.
Het is tegenwoordig zo dat een werk pas in het publieke domein komt zeventig jaar na het overlijden van de auteur. Timmermans schreef ‘De zeer schone uren van Juffrouw Symforosa, begijntjen‘ in 1918. De man is gestorven in 1947. Dat betekent dat Symforosa pas in 2017 in het publieke domein komt, net geen honderd jaar nadat het geschreven werd. Hoe wordt hiermee de creatie van nieuw werk gestimuleerd? Op welke manier wordt de samenleving hier beter van? Welk recht hebben de kinderen en kleinkinderen van Timmermans nu nog op auteursrechten voor een werk uit 1918?

Een schrijnend voorbeeld, en eigenlijk de aanleiding voor deze hele litanie, is dit verhaal over een animatiefilm die je waarschijnlijk nooit te zien zal krijgen omdat er muzieknummers uit 1927 in voorkomen.

Ik verwijs ook graag weer naar een wat ouder berichtje over Negativland. Een hele grote middelvinger naar de auteursrechtenlobby

Tags

, , , , , 6 Reacties »