onderwerp
We hebben nood aan nieuwe zonneschermen voor de auto, dus hebben Thijs en ik een stel robots bedacht die de auto binnenkort moeten gaan sieren. Het is een kleurig stel geworden, elk trots met de naamletter van hun eigenaar op de borstkas.
Je mag ze gratis en voor niets gebruiken volgens de Creative Commons Attribution-Non-Commercial-Share Alike 2.0 Belgium License. Je kan ze downloaden (Acrobat 6 PDF) en bewerken als je wil.
Ik ben een fan van Marvano. De Eeuwige Oorlog heeft een voorname plaats in mijn boekenkast, naast het werk van Moebius.
In juni verschijnt het eerste deel van Marvano’s nieuwe trilogie Grand Prix, het verhaal van de Mercedes-racestal tijdens de woelige jaren 1930. In het uitstekende Stripgids stond daarvan een voorpublicatie, samen met een interview met de auteur.
Blijkbaar was autoracen in de jaren ’30 zo ongeveer wat voetbal nu is. Dat mag ook niet verbazen. Een normale auto uit die tijd haalde amper de 60 kilometer per uur, terwijl monsters van racewagens toen al tegen 300 per uur over hobbelige circuits raasden. Veiligheidsgordels werden niet gedragen want ‘een auto is geen rugzak’.
Vanaf 1934 scheerden Mercedes en Auto Union hoge toppen met hun Silberpfeile: van lak ontdane aluminium bolides die prijs na prijs wegkaapten. Zwaar gesponsord door het nazi-regime. Dat stuk racegeschiedenis ligt nog steeds verscholen achter de Duitse schaamte. Marvano merkte bij zijn research dat op heel wat foto’s swastika’s in vlaggen en op auto’s waren weggeretoucheerd. Het mag nog altijd niet geweten zijn dat het Derde Rijk heel Duitsland beheerste en dat het hakenkruis onderdeel was van het dagelijks leven. We kunnen ons dat vandaag de dag moeilijk voorstellen, dat duizenden toeschouwers op de Nürburgring hun rechterarm de lucht instaken bij alweer een Duitse overwinning, als onschuldig gebaar van patriottisme. Dat racepiloten zich kransen lieten omhangen waar de nazi-vlag op prijkte zonder daar vragen bij te stellen. De oorlog was nog veraf, Hitler was nog de man die Duitsland weer prestige had gegeven.
Die sluier wil Marvano oplichten. Via een fictief personage vertelt hij de geschiedenis van de Mercedes-racestal in de aanloop naar de Tweede Wereldoorlog. Een tragisch verhaal vol personages die geen besef hebben van de wending die de geschiedenis zal nemen. Die sfeer zit alvast ingebakken in de voorpublicatie. Ik kijk uit naar het eerste album in juni.
Ik doe dat eigenlijk wel graag, zo met de auto rijden als het spekglad is door sneeuw en ijs.
Het is relatief ongevaarlijk, want iedereen rijdt aan een slakkengang. Je moet je concentreren en écht rijden, niet op halfautomatische piloot. En er is een zeker risico aan verbonden, op blikschade dan vooral. Een ander risico dan wanneer je tegen 250 over de snelweg raast, maar toch. De rallypiloot in mij komt boven als ‘t gesneeuwd heeft.
Het is onvoorstelbaar hoeveel je met de fiets kan doen. Met stevige fietstassen en/of een goede fietskar kan je heel wat winkeltrips uitsparen. Zorg wel dat je fiets degelijk is en goed onderhouden zodat het een plezier is om mee te rijden. Naast een auto vallen de onderhoudskosten van een fiets volledig in het niet, en een fiets verbruikt 0 liter per 100 km.
Als je zoveel mogelijk kilometers met de fiets of te voet aflegt, kan je ook je fitnessabonnement buitenzwieren, en da’s pas een besparing.
Omdat we een ‘nieuwe’ auto gekocht hebben, gaan we ons prachtstukje Franse techniek van de hand doen. De eerste productiejaren waren ze technisch ‘typisch Frans’, maar de exemplaren van na ’92 (de onze is van ’94) zijn prima. Uit het Wikipedia artikel:
…Cars built after 1992 generally have good build quality and are often surprisingly good bargains on the second-hand market because the model’s poor reputation keeps prices down.
We hebben er drie jaar zonder noemenswaardige problemen mee gereden, maar om met twee kinderen wat uit de voeten te kunnen heb je toch écht een break nodig. We doen bovendien ook wat weinig kilometers om met een diesel te rijden.
Hij stamt uit het gezegende jaar 1994, toen Take That de hitlijsten sierde, Ayrton Sena zich te pletter reed, de kanaaltunnel opende, Nelson Mandela president werd van Zuid-Afrika, en je live de achtervolging van O.J. Simpson kon volgen. Jeugdsentiment, kortom. Hij duikt ook op in de sublieme actiefilm Ronin (don’t try this at home, kids).
De lowdown:
bouwjaar 1994
2.5 turbodiesel (95kw)
188.312 km
donkergrijs metaalkleur
opties: airbag aan bestuurderskant, elektrisch sunroof en ramen, elektrisch verstelbare spiegels, elektrisch verstelbare zetels vooraan, boordcomputer, centrale vergrendeling met afstandbediening, leren zetels, radiocassette, airco (moet nagekeken worden)
Er zijn hier en daar wat kleine parkeerkrassen en er zit in de linkerwielkas een kleine deuk, de schuld van een stom paaltje.
Wij zijn de tweede eigenaar.
We doen hem van de hand voor € 2000 of het beste bod. Een paar foto’s:
Vandaag gelekt via Kevin Rose, maar ondertussen al van Flickr verwijderd: foto’s van de Tesla Sedan (Model S) die eraan zit te komen. Gelukkig opgepikt door Treehugger. Lang geleden dat elektrische auto’s er nog zo goed uitzagen:
Soms, als hij helemaal tot boven op een ladder klimt en daar dan staat te springen van plezier, denk ik: ‘doen andere kinderen dat ook?’ Of als hij een stuk brood, koek of cake krijgt en dat in één keer in z’n mond propt. Of als hij met zichtbaar plezier een gigantische blokkentoren met een welgemikte duw compleet sloopt. Dan stel ik me de vergelijking met andere anderhalfjarigen ongeveer zo voor:
Aan de andere kant, hij kan ook heel braaf en geconcentreerd een boekje lezen, dat zie ik een monster truck Smart nog niet zo gauw doen.
Thijs heeft vanochtend zijn allereerste performance gepresenteerd, getiteld ‘Scream’. De kunstenaar klaagde met één langgerekte gil van ca. 5u tot 8u20 de gedwongen stilte van ‘s werelds armen aan. Inspiratie voor dit werk waren de bliksem en donder van vorige nacht. Op vraag van de kunstenaar werden er foto- noch filmopnamen gemaakt. Tijdens deze performance at de kunstenaar ook twee boterhammen met platte kaas, als symbool voor de vraatzucht van het rijke Westen. Details van een debatavond in het MuHka volgen.
Hak. Tak! Afgelopen weekend heeft Thijs ook een nietsontziende fascinatie voor auto’s ontwikkeld. Dat was de gelegenheid om hem z’n eerste Matchbox-autootje te kopen: een knaloranje Chevy Van. Wie zou daar nu niet enthousiast van worden?
Als knaapje mocht ik vaak meerijden met de Peugeot 504 van mijn ouders. Toen maakten ze nog auto’s, meneer.
Sinds een kleine twee jaar zijn wij de trotse eigenaars van een Peugeot 605 uit ’94. Het ding heeft z’n nadelen (het is geen break, hij verbruikt nogal veel en de airco heeft een mysterieus mankement) maar grote oude auto’s zijn toch ook gewoon leuk om mee te rijden. Supercomfortabel, ruim, tamelijk krachtig en álles elektrisch te bedienen. Wat wil een bompa van 29 nog meer?
Veertien jaar geleden was ‘ie nieuw en kostte hij stukken van mensen, wij kochten dit stuk executive driving pleasure voor een appel en een ei. De originele (Britse) reclamespot:
James, rij je de wagen even voor?
Toen Kyoto nog gewoon een stad in Japan was en we met z’n allen nog vrolijk konden rondkarren in benzine-zuipende monsters, was de De Tomaso Mangusta zo ongeveer de coolste auto. Gespot in Kill Bill Vol.2
