Voor Klasse voor Ouders heb ik vorige week een nieuwe ‘Klik & Print‘ gemaakt voor het begin van het schooljaar: Boeken kaften, hoe doe je dat? (PDF) Behoorlijk wat tekenwerk aan gehad, maar het resultaat mag er best zijn.
En nu: flink kaften!
onderwerp
Voor Klasse voor Ouders heb ik vorige week een nieuwe ‘Klik & Print‘ gemaakt voor het begin van het schooljaar: Boeken kaften, hoe doe je dat? (PDF) Behoorlijk wat tekenwerk aan gehad, maar het resultaat mag er best zijn.
En nu: flink kaften!
Over WordPress schreef ik eerder al een berichtje. In de rechterkolom van deze site zie je een zogenaamde ‘tag cloud‘ staan, een verzameling trefwoorden. Ze verschillen wat qua grootte, naargelang de hoeveelheid berichten die dat trefwoord (tag) hebben meegekregen.
We zijn bij Klasse al een tijdje bezig met een nieuwe website voor Klasse voor Ouders. We willen die vanaf de start toegankelijk maken voor mensen met een functiebeperking, en werken daarom bij het ontwikkelen samen met AnySurfer. De site draait op WordPress, en heeft dus ook zo’n tag cloud. Maar helaas voldoet die niet aan de eisen van AnySurfer, want een blinde ziet dat verschil in tekstgrootte niet.
Om dat te verhelpen heb ik een aangepaste versie van de tag cloud gemaakt waar (verborgen) bij elk trefwoord aangeduid staat hoeveel berichten erachter schuilen. En daarvan heb ik dus nu een plugin gemaakt die sinds ‘ie vanmiddag online ging al negentien keer is gedownload. Alvast een goed begin lijkt me dat.
Vanochtend om tien uur konden 357 leraren in Metropolis naar een preview van “Recht in de Ogen” gaan kijken, de nieuwe film van Julien Vrebos. De film is gebaseerd op de TV-reeks ‘De Acht’ waarin acht beroepsonderwijs-scholieren als eindwerk een leegstaand huis opknappen. Met hetzelfde beeldmateriaal heeft Vrebos een langspeelfilm gemaakt die vanaf september in de zalen komt.
Al wie snakt naar reality TV waarin het niet constant boel is en waarin het niet gaat om de ander zoveel mogelijk te saboteren om toch maar niet ‘geëlimineerd’ te worden, moet gaan kijken.
Al wie het beu is dat op TV en in films jongeren altijd probleemjongeren zijn, moet gaan kijken.
Al wie denkt dat ‘die van het beroeps’ krapuul zijn en dat je je twaalfjarige spruit koste wat het kost naar het ASO moet sturen als hij/zij het enigszins aankan, moet gaan kijken.
Al wie gewoon een prachtig portret wil zien van zes jonge gasten en één meisje uit het beroepsonderwijs die respect verdienen, moet gaan kijken.
Je moet gaan kijken, “Recht in de ogen” is vanaf september in de zalen.
Bij Klasse hebben we om de paar maanden wel één of andere media-rel aan de hand. Vandaag was het de beurt aan De Standaard om het circus op gang te trekken rond een cursus paaldansen die je op maks.be kan winnen. Dat gaat dan zo:
Maar klagen doen we niet. VTM is langsgeweest voor haar jeugdjournaal (Zoom) en we hebben de website én de wedstrijd nog wat kunnen promoten.
Tikitags zijn kleine stickers met een RFID tag.
Ze zijn bedoeld om fysische objecten te verbinden met het web. Het zit allemaal nog in een ontwikkelingsfase, maar sinds vorige week kan je via de website een ‘starter kit’ bestellen om zelf te experimenteren. Die heb ik ondertussen ontvangen. Een kleine demonstratie met behulp van de recentste Klasse:
Suggesties voor andere toepassingen?
Collega’s Wouter en Wouter zijn net terug van een bezoek aan Cambodja. Een land (nog steeds) in wederopbouw, waar iedereen een verhaal heeft waar je kippenvel van krijgt. De foto’s.
Afgelopen dinsdag was er op de redactie weer een Pecha Kucha avond. Twintig aanwezigen deze keer, waarvan er tien ook een eigen presentatie hebben gegeven. De onderwerpen waren heel divers en stuk voor stuk boeiend. De beperking tot 6 minuten en 40 seconden van elke presentatie zorgt voor een aangenaam ritme. De presentaties gingen over circo paradiso, medische beeldvorming, ‘fout’, koterij, architectuur, yoga, ons nationaal park, leven op het randje, covers van jeugdboeken en het einde van de wereld. Één van de deelnemers heeft er ook een blogberichtje over geschreven.
Deze keer heb ik achteraf minder vragen over mijn eigen presentatie moeten beantwoorden, dat lag misschien een beetje aan het onderwerp…
Maandag hebben we met Klasse een nieuwe Eerste Lijn gelanceerd, eentje over geestelijke gezondheidszorg bij kinderen en jongeren. Voor het eerst ook met een TV.Klasse reportage van een kwartier met daarin getuigenissen en een kinderpsychiater.
Het is een uitgebreid dossier dat leraren, ouders en leerlingen moet helpen gepast te reageren op psychische problemen in hun omgeving. Daar is vraag naar, Vlaanderen staat aan de top qua zelfmoord bij jongeren en één op de vier Belgen ouder dan vijftien heeft een psychisch probleem. Iedereen krijgt er dus wel eens mee te maken, maar weet vaak niet hoe te reageren. Deze Eerste Lijn bundelt een hoop adviezen en links naar organisaties die verder kunnen helpen.
De pers pikt het op, maar niet zoals we hopen. De Standaard en Het Nieuwsblad maken ervan dat Klasse leraren oproept om zich nu ook nog eens met de psychische problemen van hun leerlingen bezig te houden. Het wordt een verhaal over overbelasting van leraren met allerlei taken die niet tot hun ‘core business’ (het lesgeven) behoren. De vakbonden pikken daar gretig op in om meer mensen en middelen te vragen. Uit de artikels en de reacties van lezers blijkt dat quasi niemand de moeite heeft genomen om het dossier te lezen of het filmpje te bekijken alvorens zijn gal te spuien.
Er zijn blijkbaar heel wat leraren en ouders die vinden dat het allemaal hun probleem niet is (‘we zijn daar niet voor opgeleid’, ‘we hebben daar geen tijd voor’, ‘kinderen zonder problemen worden achtergesteld’) of dat het aanstellerij is (‘vroeger werden ze niet zo bepamperd’). Het zal je kind maar zijn, dat met zelfmoordgedachten rondloopt maar op school straal genegeerd wordt. Gewone, normale, warme menselijke betrokkenheid en bezorgdheid moet volgens sommigen blijkbaar in hun functieomschrijving staan voor ze er een knip om geven. En dan nog, het is hun core business niet. Wat als er op hun school een leerling zelfmoord pleegt en niemand iets gemerkt heeft? Durven ze dan de ouders, broers, zussen en klasgenoten recht in de ogen kijken en zeggen dat ze de signalen bewust hebben genegeerd? BenX zijn ze allemaal al lang vergeten.
Ga zitten voor een meeslepend verhaal vol tragiek, emotie en wild avontuur over harde schijven, backups en foute clusters. Dat alles op één dinsdagnamiddag en -avond.
Dinsdag 29 april, omstreeks 14u, Brussel
Op mijn harde schijf staat een mapje ‘site_yeti’. Daarin staan, voorspelbaar, de bestanden voor de Yeti website. Dat mapje wilde ik openen. Helaas, ik kreeg een Windows-dialoogvenster te zien met de tekst ‘Bestand of map is beschadigd en onleesbaar’. Dat geloofde ik natuurlijk niet, er moest een eenvoudig oplosbare oorzaak zijn.
Alweer helaas, de oorzaak was eenvoudig maar rampzalig. ChkDsk onthulde slechte clusters en maakte mijn schijf weer in orde. Helaas zonder ‘site_yeti’ mapje.
Op zo’n moment is een mens gelukkig dat ‘ie geautomatiseerde backups heeft. Het verdwenen mapje was snel teruggeplaatst vanop mijn externe harde schijf. Alles was weer in orde. Tenminste, dat dacht ik.
Dinsdag 29 april, omstreeks 22u00, Lier
Ik had een stukje Javascript nodig uit de Yeti site. Ik klikte op ‘site_yeti’ en de map opende zonder problemen. Gelukkig. Op zoek naar het Javascript-bestandje viel me iets op: alle mappen waren leeg. Ze waren er allemaal, mijn goeie vrienden ‘source’, ‘www’, ‘page_mockups’, enzovoort, maar zo leeg als een enorme, onheilspellend gapende afgrond. Het geluid van mijn frank die viel echoode schel.
Natuurlijk, mijn backups zijn geautomatiseerd. Dat wil zeggen dat de bestanden van mijn werkschijf automatisch de backup overschrijven, elk halfuur. Als een bestand niet meer bestaat in de bronschijf, wordt het ook gewist van de doelschijf. Dat is handig om bestanden die van naam veranderd zijn of die verplaatst zijn niet dubbel op te slaan. In het geval van kapotte clusters betekent dat blijkbaar dat de backup-bestanden gewist worden maar de mappen blijven staan. Al mijn gekoesterde backups van ‘site_yeti’ waren dus even leeg. Alles weg. Voor altijd verdwenen. Tenminste, dat dacht ik.
Dinsdag 29 april, omstreeks 24u00, Lier
Ik was bezig de bestanden van de Yeti-site die online staan terug te downloaden, dan had ik die tenminste terug. Ik kreeg een melding dat mijn harde schijf bijna vol was (lang leve TV.Klasse!) en keek met WinDirStat waar ik het meeste ruimte kon besparen. Daar zag ik opeens een map opduiken die ‘found.000′ heette. Intrigerend.
Via de commando-prompt kon ik kijken wat er in die map zit: dat bleken de niet-beschadigde bestanden uit de oude ‘site_yeti’ te zijn. Die ‘found.000′ was een door ChkDsk aangemaakte map waar het programma de bestanden opslaat die nog uit kapotte clusters kunnen gehaald worden. Voor één keer was ik Bill Gates dankbaar. Voorzichtig, elke stap zorgvuldig overwegend, kopieerde ik elk bestand terug naar ‘site_yeti’. De meeste essentiële bestanden bleken onbeschadigd. De toekomst zag er weer rooskleurig uit.
Woensdag 30 april, 0u45, Lier
Ik kruip in bed en neem me voor mijn backup-strategie grondig te herdenken zodat nieuwe maar kapotte bestanden nooit de oude werkende versies kunnen overschrijven.
Moraal van het verhaal: ChkDsk is nog zo slecht niet.
Gisteren heb ik plastic eendjes gevangen op de Melaan in Mechelen, met een schepnetje. Het was namelijk Maks!Dag, en ik was mede-verantwoordelijk voor de activiteit ‘eendjes vissen’. Dankzij een onfortuinlijke wind werden die dingen over heel de lengte van het Mechelse binnenwater geblazen, terwijl het eigenlijk de bedoeling was dat ze allemaal netjes aan één uiteinde zouden ronddobberen. Het resultaat was dat we met man, macht en schepnetjes achter de vrolijk gekleurde eendjes aan moesten. Op zich ook weer een attractie, zo bleek.