onderwerp
Daarstraks ben ik met Thijs aan het Lego-bouwen geslagen. Het manneke wilde ‘een tractor’. En meteen verviel ik in mijn gewoonte van twintig jaar geleden om geen enkel plan te raadplegen. Het resultaat dat je hierboven ziet is een samenraapsel van een tractor (#7634), een graafmachine (#7248), een tweedekker (#7420) en één of andere oude kasteelset (#6094).
Vader en zoon waren het erover eens: dit soort tractor bestaat niet, maar zou moeten bestaan.
De volgende stap is dit, uiteraard.
We hebben nood aan nieuwe zonneschermen voor de auto, dus hebben Thijs en ik een stel robots bedacht die de auto binnenkort moeten gaan sieren. Het is een kleurig stel geworden, elk trots met de naamletter van hun eigenaar op de borstkas.
Je mag ze gratis en voor niets gebruiken volgens de Creative Commons Attribution-Non-Commercial-Share Alike 2.0 Belgium License. Je kan ze downloaden (Acrobat 6 PDF) en bewerken als je wil.
Laban op 16 mei in CinemaZuid
Deze zondag (16 mei) kan je drie Laban-films bekijken in CinemaZuid in Antwerpen:
Elke film duurt ongeveer 45 minuten, en tussen de films door kunnen de toeschouwertjes knutselen en zelf een animatiefilmpje maken, georganiseerd door Jekino. Je hoeft niet voor alle films te blijven, het is een behoorlijk lang programma.
Het spookje Laban is een soort Zweedse versie van Nijntje, waarmee ik dan bedoel dat het niet gewoon een tekenfilmfiguurtje is. Boeken, films, kleding, meubelen, zelfs heuse ‘concept stores’ staan in de steigers. Behoorlijk ondernemend, die Zweden.
Laban werd in de jaren ’60 bedacht door Inger en (wijlen) Lasse Sandberg, om hun zoontje Nicklas van zijn angst voor spoken af te helpen. De kleine uk is ondertussen mede-eigenaar van het Laban-imperium. Bang voor spoken is ‘ie dus niet meer.
Laban is een sympathiek spookje, dat het liefste spook wil zijn in plaats van het engste, hij is eigenlijk zelf bang in het donker. De filmpjes zijn bedoeld voor kleuters, en doen qua stijl wat denken aan Barbapapa (je weet wel, de Franse versie van Nijntje):
Heel erg schattig en charmant, en nét spannend genoeg voor de avontuurlijke kleuter.
Thijs vordert mama op als chauffeur en gaat kijken, hij zal er ongetwijfeld van genieten. Jammer dat ikzelf er deze keer niet bij kan zijn om al dat kleuterenthousiasme te aanschouwen.
O ja, en Nijntje, dat is eigenlijk de Nederlandse versie van Musti. En don’t get me started over Hello Kitty.
263 jaar zou het duren
Ter hoogte van ons tuinhuis bevindt zich al een paar weken een put.
Thijs is daar namelijk graafwerken begonnen, richting andere kant van de wereld.
Nu, dat kan natuurlijk niet. Voor je een paar kilometer diep bent wordt de hitte ondraaglijk en voor je ‘t weet heb je een Eyjafjallajökull in je achtertuin.
Op de maan kan het trouwens wel. Die is helemaal van steen, dus daar kan een beetje ondernemende kleuter zó doorheen graven. Mits hij zijn winterjas en een voorraadje zuurstof bij zich heeft.
Voor Thijs’ Aardse experiment heb ik even een loopje genomen met de realiteit en ben ik ervan uit gegaan dat de hele Aardbol van potgrond of iets dergelijks gemaakt is. En zo ben ik beginnen cijferen.
Het resultaat is de infografiek die u hier en op Flickr terugvindt. Ook in het Engels, trouwens. De cijfers zijn gigantisch, er wordt met miljoenen gesmeten dat het een aard heeft.
Ideeën voor volgende experimenten in dit soort ‘alternative reality’-infografieken zijn welkom.
Ik zou het op voorhand nooit gedacht hebben, maar het is onvoorstelbaar hoe sterk kinderen van elkaar verschillen, en dan met name de onze.
Fysiek lijken onze twee zonen sterk op elkaar, maar in ‘t koppeke is dat wel anders.
Thijs eet ‘s ochtends amper een boterham, Klaas stopt pas met eten als er geen eten meer is. We noemen hem dan ook minzaam ‘ons GFT-bakske’.
Thijs is een man van grote gebaren. Tunnels naar China graven, door de woonkamer fietsen, halsbrekende toeren uithalen in speeltuinen,… Een ravotter, kortom.
Klaas daarentegen is de contemplatie zelve, zozeer dat je soms vergeet dat ‘ie er is. Dan zit hij al een kwartier ergens in een hoekje stilletjes met een paar autootjes te spelen.
Thijs heeft nooit een tut gewild, Klaas slaapt pas goed als ‘ie er twee heeft.
Als je Thijs’ haar wil wassen, stapt hij naar het Europees hof in Straatsburg. Klaas gaat vrijwillig onder de sproeikop van het bad staan, voor de lol.
En zo kan ik nog wel even doorgaan.
En toch zijn het twee handen op één buik. Partners in crime. Reeds.
Voor een appliqué op een T-shirt voor Thijs heb ik een paar robotjes getekend. Eenvoudig van vorm, vooral makkelijk uit te knippen. Maar ze hebben elk hun eigen persoonlijkheid en heten Stumpy, Puffy en Tiny.
Je mag ze gratis en voor niets gebruiken volgens de Creative Commons Attribution-Non-Commercial-Share Alike 2.0 Belgium License. Je kan de vectoriële EPS-bestanden downloaden om te bewerken, als je wil.
Soms als Thijs gaat slapen
wordt hij midden in de nacht weer wakker
van een lawaai
een soort gedonder
Dan kruipt hij diep onder de deken
met zijn armen om een knuffel
aap of paard of beer
Dan wacht hij tot het overgaat
en hij weer kan slapen
Op zo’n nacht durfde hij
en dat was echt wel wat
toch uit bed te komen
De vloer trilde
onder zijn blote voeten
Hij hield aap stevig vast
Thijs schoof voorzichtig
een stoel voor het raam
en keek naar buiten
Er was geen straat
en geen auto’s
Niemand die z’n hond uitliet
en geen huizen aan de overkant
Thijs zag alleen sterren
Zo veel dat hij ze niet kon tellen
En waar de straat was
hing een kleine blauwe knikker
die steeds kleiner werd
Hij hoorde iets op zolder
Gestommel, gerommel
Voetstappen
Met aap in de arm
waagde hij zich in de gang
Boven brandde licht
en fluisterden er stemmen
Voetje voor voetje
Tree voor tree
sloop Thijs de trap op
Boven was een deur
Een deur die Thijs nooit
ofte nooit
mocht open doen
Dat had papa ooit gezegd
en mama had geknikt
Hun stemmen hoorde Thijs nu
achter de deur
Hij greep de deurkruk
en draaide ze om
De deur zwaaide open
en daar zat papa
In een stoel
voor een rij knopjes
en lichtjes
en schermen
Mama zat naast hem
drukte op knoppen
en schoof met hendels
Ze zagen Thijs staan
staarden met grote ogen
Papa zei:
“Thijs! Ons huis…”
En mama zei:
“…is een raket!”
En Thijs was
niet meer bang
Een paar weken geleden kocht ik, gewoon omdat het me goedkoop leek, The Indie Love Bundle, een verzameling onafhankelijk ontwikkelde computergames. Zes games, voor ocharme $20. Daar kan je niet voor sukkelen, dacht ik. En man man, wat heb ik gelijk gekregen. Ik ben nog niet eens aan alle spellen toegekomen.
Osmos is intrigerend en verslavend. Tetris, maar dan voor de 21ste eeuw. Sommige spelmodi zijn ontspannend, meditatief bijna, mede dankzij de muziek van Loscil, Gas/High Skies, Julien Neto, Biosphere, en nog een paar anderen. In sommige van de latere stadia wordt het wel ongelooflijk moeilijk en frustrerend, alweer net als Tetris.
De klap op de vuurpijl is toch wel Machinarium. Een prachtig uitgevoerd point ‘n’ click adventure game. Een tijd geleden al had ik de remake van Monkey Island op de kop getikt en gemerkt dat Thijs dat ongelooflijk fascinerend vond. Zijn piratenobsessie is ermee in gang geschoten.
Machinarium is nog beter geschikt om met een kleuter op schoot te spelen. Het Tsjechische spel heeft bijna geen tekst, alleen de save/quit/sound interface onderaan. Voor de rest is alles ofwel intuïtief duidelijk, of worden er pictogrammen en tekeningen gebruikt.
Het hoofdpersonage is een allerschattigst roestig robotje dat in een al even roestige robotstad een bomaanslag moet verijdelen. De decors zijn adembenemend, de muziek is sprookjesachtig en de puzzels zijn nét moeilijk genoeg. Als je vast komt te zitten, is er trouwens een geraffineerd hulpsysteem met een ingebouwd mini-game. Geniale vondst, vind ik, die ervoor zorgt dat je nooit hopeloos geblokkeerd geraakt. Dat is met oldskool adventures wel eens het geval.
Elke avond spelen wij hier dus, een kwartiertje voor het slapengaan, ‘het spelletje met het robotje’. Met een engelengeduld verkennen vader en zoon dan kamer voor kamer en personage voor personage de prachtig getekende robotstad. We maken vriendjes, helpen andere robots weer op weg en lossen logische puzzels op. Pedagogisch verantwoord allemaal, zoals het Tsjechisch jeugdvermaak betaamt.
Ook zin gekregen? De Indie Love Bundle is niet meer te krijgen, maar tot twaalf maart kan je nog de ‘Best of Indie Bundle’ kopen voor £ 20. Daar zit onder andere Osmos en Machinarium in, daarvoor alleen al is ‘ie de moeite waard.
Thijs heeft zijn eerste tweede* diploma op zak. Wasco’s-in-de-neus-duwen? Aantal-waaroms-per-minuut? Sportkietelen? Nee, niets van dat. Onze oudste is dinsdag voor de allereerste keer naar de echte bioscoop geweest. En dan nog wel naar CinemaZuid in Antwerpen, dus meteen cultureel verantwoord. Het coltruike is besteld.
Er is daar namelijk een (het!) jeugdfilmfestival aan de gang, en dinsdag stonden er drie korte animatiefilms op het programma voor kinderen vanaf drie jaar: Spot and Splodge, Big Bang (vond ik persoonlijk een beetje een rare keuze voor kleuters) en The Snowman, samen ongeveer drie kwartier. Thijs is gek van sneeuw en sneeuwmannen. Het manneke zal volgend jaar, bij ‘normaal’ Belgisch winterweer, zwaar teleurgesteld zijn. Maar voorlopig draait de magie nog op volle toeren, en filmpjes over twee konijnen die een sneeuwballengevecht houden (spot & splodge) en magische levende sneeuwmannen (the snowman) zijn volledig zijn kopje thee.
Toen het licht uitging in de zaal en de film begon, viel zijn mond letterlijk open van verbazing. Zo heeft hij daar, letterlijk op het puntje van zijn stoel, bijna de hele tijd gezeten. Alleen tegen ‘t einde aan wilde hij bij papa op schoot. Het was een geweldige ervaring, en toen de credits van The Snowman begonnen, wilde ‘ie meteen nog een film zien. Maar zo werkt dat niet in de echte cinema, natuurlijk. Zeker voor herhaling vatbaar en ook sterk aan de raden voor iedereen die z’n kleuters aan de (kwaliteits)film wil krijgen.
En Klaas? Die was ondertussen met een paar wat oudere vriendinnen gaan shoppen op de Meir. Ze zijn rap groot tegenwoordig.
*= Hij is ook al naar de kapper geweest, blijkbaar. Je zou het nochtans niet zeggen.
Hallo blog. Long time no see. Maar we vliegen er weer in.
Toen Thijs bijna anderhalf was keken we vol verlangen uit naar de puber die we op zondagochtend zo rond het middaguur uit bed zouden moeten zetten, en naar het bescheiden leedvermaak dat daarbij zou komen kijken.
Ze beginnen tegenwoordig al wat vroeger te puberen, maar de ervaring van afgelopen week slaat toch alles. Een paar dagen geleden ging ik Thijs om tien na zeven uit bed zetten, ruim laat genoeg op een weekdag. Maar onze olijke kleuter trok geërgerd de donsdeken over zijn hoofd toen ik het licht aanknipte. Er was vervolgens ook geen beweging in te krijgen, en veel van zegs was hij ook niet. Meneer ging niet naar school, hij zou de héle dag in bed blijven liggen, jawel. Pas na een paar boterhammen en een stevige beker melk kwam hij weer in z’n element en stak hij zijn ouders voorbij qua opgewekt ochtendhumeur.
Dat gelangslaap van onze kleuterpuber zou geweldig zijn, vooral in het weekend wanneer mama en papa ook wel eens willen uitslapen, ware het niet dat Klaas de afgelopen week de omgekeerde beweging heeft ingezet. Lag hij vroeger om half negen ‘s ochtends nog stevig te ronken, tegenwoordig is hij om vijf uur klaar voor de dag. Om vijf uur is de dag nog niet klaar voor zichzelf, menen wij, maar probeer eens in discussie te gaan met een éénjarige.
We hopen dat beide zonen elkaar alsnog spoedig vinden in het langslapen, voornamelijk in het weekend. Ter informatie voor de meelezende kinderlozen geef ik nog even mee: half negen is voor ons ‘uitslapen’. Schokkend, ik weet het.
