We zitten nu drie dagen in ons vakantiehuisje in Burgh-Haamstede, Zeeland. Het is een ‘Oostenrijks huisje‘, eigenlijk een noodwoning die hier na de watersnoodramp van ’53 door de Oostenrijkse regering werd neergezet. Toen woonde er een gezin met vijf kinderen in, nu vinden wij het aan de krappe kant. De tijden veranderen.
Het weer zit mee, net als het strand en de omgeving. Heerlijk rustig, zoals we dat gewoon zijn van de Zeeuwse kust. Na een wandeling van een kwartier à twintig minuten (afhankelijk van het getreuzel onderweg) zijn we op het strand met de bolderkar die we hier in het tuinhuisje gevonden hebben. Thijs vind z’n taxi ook geweldig. Papa, die ca. dertig kilo door glooiende duinen kan sleuren, iets minder.
De eerste dag waagde Thijs zich op z’n loopfiets door diezelfde glooiende duinen. Helaas, zo’n loopfietsje heeft geen remmen en een duinpad kan behoorlijk steil naar beneden duiken. Het resultaat waren een geschaafde wang en lip, én traantjes. Ondertussen is Thijs al zondermeer fier op zijn battle-scar. Maar een helling boezemt toch nog altijd een beetje angst in.
Klaas zijn tweede tandje is doorgebroken, dus hij glimlacht nu een beetje als een stripverhaal-piraat. Yo ho ho and a bottle o’ rum!
Thijs heeft sinds kort een nieuwe fiets. Geen driewieler of iets met steunwieltjes, maar gewoon twee wielen zonder trappers: een loopfiets. Men zegt ons dat kinderen daarmee erg snel hun evenwicht leren vinden en dus later ook vlot leren fietsen.
Dat blijkt te kloppen, Thijs leert bij met rasse schreden. We hebben er zelf nog geen videomateriaal van, maar dat gaat ongeveer zo.
Bijkomend ‘voordeel’ is dat zijn reflexen ook behoorlijk aangescherpt worden. Want vallen doe je natuurlijk ook, zo zonder steunwielen. Gelukkig is hij niet te kleinzerig en zijn geschaafde knieën het keurmerk van de lerende kleuter.
We hebben de afgelopen week met het gezin, tante Veerle en oma en opa in Center Parcs gezeten. Een mens met kinderen ontsnapt daar namelijk niet aan.
Maar het is eigenlijk best meegevallen. Thijs heeft zich werkelijk te pletter geamuseerd in het zwembad (“nóg in wildwaterbaan!”) en op de speeltuigen die overal tussen de bomen opduiken. Dit is zo’n speeltuig, waar mama op voorhand van zei ‘dat het weer zoiets was waar hij niet zelf op kan.’ Hà!
Als ouders loop je er wel een beetje verloren bij. ‘s Avonds iets gaan drinken behoort slechts in beperkte mate tot de mogelijkheden. Tenzij je natuurlijk getuige wil zijn van een volwassen man en vrouw die zich als cowboy verkleden en op een houten paard een podium oprennen (galoperen?), en vervolgens ‘Rawhide’ kwelen. In dat geval kan je tijdens het avondlijke Live Entertainment in Center Parcs je lol niet op.
Sinds vrijdag zijn we begonnen aan een intense potjestraining. De halfslachtige poging van een paar weken geleden oogstte weinig succes bij onze gewiekste peuter. Ter bescherming van onze parket (echte bamboe) hadden we onze hoop gesteld in ‘pamperbroekjes’, een soort pamper dat eruit ziet als een broekje en naar ‘t schijnt minder absorbeert. Helaas, de commercie had ons weer liggen. Het potje bleef voor Thijs een geheel vrijblijvende bedoening, ‘ongelukjes’ waren immers onbestaande. Als ‘ie zin had om een stickertje te plakken of een koekje te krijgen ging Thijs op z’n potje, anders niet. Hoe zou u zelf zijn? Hij had ons door. Een koerswijziging drong zich op.
Sinds de Dag Van De Arbeid (‘familiedag’ als u VB-kiezer bent) gaat Thijs dan ook tijdens de dag geheel pamperloos en luchtig in de broek door het leven, parket of geen parket. We laten de harde leerschool die het leven kan zijn haar werk doen en bekrachtigen positieve evoluties met een dierenkoekje en een stickertje op de stickerkaart. We kunnen er al aardig wat hilarische anekdotes over vertellen, maar misschien bent u aan het eten, dus geef ik enkel mee dat er vooruitgang geboekt wordt.
Ja, ik weet dat ‘pamper’ een merknaam is en dat het ‘wegwerpluier’ moet zijn. Ik ben Ruud Hendrickx niet.
Volgende week is het schoolfeest in de school van An, met sprookjeswandeling en barbecue achteraf. Kindjes mogen zich verkleden als een sprookjesfiguur, dus we zijn op zoek naar inspiratie voor leuke verkleedkleren voor Thijs, liefst iets dat hij ook wil aanhouden.
Zo’n zoektocht brengt je onvermijdelijk bij Flickr, en daar heb ik deze prachtige set ontdekt: Fairy Tales of Yore.
Thijs is eraan begonnen, de lange en soms moeilijke weg naar zindelijkheid.
Ter gelegenheid daarvan heb ik deze bijzonder stoere stickerkaart gemaakt. Elk succesvol potje is één stickertje waard, een volledige lijn (tien stickers) betekent een kadootje. Klik op de afbeelding voor een grotere versie.
De klok is aangekomen ondertussen, en hangt in de keuken op zeer stijlvolle wijze de tijd aan te geven.
Thijs heeft ondertussen niet stilgezeten, en is de trotse winnaar van een taart! Pepatino, een webwinkel waar wij wel eens shoppen voor de koters, is net één jaar geworden en maakte daar een kleurwedstrijd voor kindjes van. Thijs knutselde op zijn eigen losbandige wijze een slinger in elkaar, en kaapte zo de originaliteitsprijs weg. Een taart, zowaar!
Iets wonderlijks is ons deze week overkomen. Zo goed als de hele week is Thijs ‘s ochtends pas wakker geworden rond half acht. Vandaag (vrijdag) zelfs om -get this- half negen.
Tegelijk lust hij ook geen appels meer en wil hij ‘s namiddags niet meer gaan slapen.
Thijs breakdancet graag, hij doet alleszins goed z’n best. Het heeft lang geduurd eer we dat konden vastleggen op video, maar het is dan toch gelukt. Een beetje donker, het is tenslotte winter:
We zitten nu drie dagen in ons vakantiehuisje in Burgh-Haamstede, Zeeland. Het is een ‘Oostenrijks huisje‘, eigenlijk een noodwoning die hier na de watersnoodramp van ’53 door de Oostenrijkse regering werd neergezet. Toen woonde er een gezin met vijf kinderen in, nu vinden wij het aan de krappe kant. De tijden veranderen.
Thijs heeft sinds kort een nieuwe fiets. Geen driewieler of iets met steunwieltjes, maar gewoon twee wielen zonder trappers: een loopfiets. Men zegt ons dat kinderen daarmee erg snel hun evenwicht leren vinden en dus later ook vlot leren fietsen.
Sinds vrijdag zijn we begonnen aan een intense potjestraining. De 
