Na al die tijd is het toch weer even schrikken als je die beelden terugziet. Europa zag er toen heel anders uit. Ik herinner me dat ik in de jaren ’80 een bang kindje was. Bang voor de bom die ongetwijfeld zou vallen. Die diepgewortelde koude-oorlog-angst is moeilijk te beschrijven aan iemand die toen nog niet geboren was. Tijdens een excursie in Lier in (denk ik) het vijfde studiejaar kregen we te horen dat er onder het administratief centrum in de Kruisbogenhofstraat een atoomschuilkelder lag (ligt?) voor burgemeester, schepenen en een kern van de administratie. ‘Niet voor ons’ dacht ik toen. Zo dichtbij was het dus allemaal. Jaren heb ik daarmee in m’n kop gelopen: hoe overleef je zo’n aanval? Hoeveel minuten waarschuwing krijg je? Wat zijn de doelwitten? En ik was blijkbaar niet alleen, als je ziet hoe er doorheen de hele periode van de Koude Oorlog in films naar een mogelijk nucleair conflict werd verwezen.
Dit is een Japans verborgen-camera programma dat Panic Face King heet. De bedoeling is een ‘blik van paniek’ op het gezicht van het slachtoffer te krijgen. In dit fragment wordt iemand zogezegd door een sluipschutter onder vuur genomen. Je gelooft je ogen niet:
Om maar te zeggen hoe groot cultuurverschillen kunnen zijn: blijkbaar is dit in Japan niet echt aanstootgevend, getuige de uitgelaten sfeer die er in de studio heerst. Ik vind het een stuk of tien bruggen te ver, maar misschien ben ik de arrogante westerling die het allemaal niet snapt.
De onafhankelijk geproduceerde Nederlandse zombiefilm Worst Case Scenario zal zo goed als zeker nooit afgewerkt worden (what’s in a name). Heb je nog ergens een paar honderdduizend euro liggen? Niet aarzelen! Dit is de geweldige trailer:
Thijs heeft sinds kort een nieuwe fiets. Geen driewieler of iets met steunwieltjes, maar gewoon twee wielen zonder trappers: een loopfiets. Men zegt ons dat kinderen daarmee erg snel hun evenwicht leren vinden en dus later ook vlot leren fietsen.
Dat blijkt te kloppen, Thijs leert bij met rasse schreden. We hebben er zelf nog geen videomateriaal van, maar dat gaat ongeveer zo.
Bijkomend ‘voordeel’ is dat zijn reflexen ook behoorlijk aangescherpt worden. Want vallen doe je natuurlijk ook, zo zonder steunwielen. Gelukkig is hij niet te kleinzerig en zijn geschaafde knieën het keurmerk van de lerende kleuter.
Ondertussen allang vergeten, maar deze simpele werkneemster van de BBC was waarlijk visionair. Ze was haar tijd niet alleen ver vooruit, ze was ook een vrouw, tegenwoordig nog steeds een zeldzaamheid tenzij ze achter de microfoon staat.
Thijs breakdancet graag, hij doet alleszins goed z’n best. Het heeft lang geduurd eer we dat konden vastleggen op video, maar het is dan toch gelukt. Een beetje donker, het is tenslotte winter:
Toen ik nog in de lagere school zat, ontdekte ik in de bib van Lier een boek. Op het einde van elk (mini-)hoofdstuk moest je zelf kiezen wat het hoofdpersonage zou doen, waarna je dan naar een specifieke bladzijde moest gaan om verder te lezen. Het was één of ander Science Fiction verhaal over een gestrande ruimtereiziger op een vreemde planeet, meer herinner ik me er niet van. Waarschijnlijk was het geeneens echt goed gemaakt.
Maar het idee heb ik altijd geweldig gevonden, en ik niet alleen blijkbaar. De geweldige mensen van SilkTricky hebben dit soort doe-het-zelf-roman naar de 21ste eeuw gebracht en er zombies aan toegevoegd. Geniaal!
Thijs heeft sinds kort een nieuwe fiets. Geen driewieler of iets met steunwieltjes, maar gewoon twee wielen zonder trappers: een loopfiets. Men zegt ons dat kinderen daarmee erg snel hun evenwicht leren vinden en dus later ook vlot leren fietsen.