Ik zou het op voorhand nooit gedacht hebben, maar het is onvoorstelbaar hoe sterk kinderen van elkaar verschillen, en dan met name de onze.

Fysiek lijken onze twee zonen sterk op elkaar, maar in ‘t koppeke is dat wel anders.

Thijs eet ‘s ochtends amper een boterham, Klaas stopt pas met eten als er geen eten meer is. We noemen hem dan ook minzaam ‘ons GFT-bakske’.

Thijs is een man van grote gebaren. Tunnels naar China graven, door de woonkamer fietsen, halsbrekende toeren uithalen in speeltuinen,… Een ravotter, kortom.

Klaas daarentegen is de contemplatie zelve, zozeer dat je soms vergeet dat ‘ie er is. Dan zit hij al een kwartier ergens in een hoekje stilletjes met een paar autootjes te spelen.

Thijs heeft nooit een tut gewild, Klaas slaapt pas goed als ‘ie er twee heeft.

Als je Thijs’ haar wil wassen, stapt hij naar het Europees hof in Straatsburg. Klaas gaat vrijwillig onder de sproeikop van het bad staan, voor de lol.

En zo kan ik nog wel even doorgaan.

En toch zijn het twee handen op één buik. Partners in crime. Reeds.