Precies 50 jaar geleden begon op de Heizel in Brussel Expo 58. Mannen droegen nog bretels, vrouwen wijd uitstaande jurken met vrolijke prints. Mijn vader was zes en droeg een korte broek. Met mijn onderwijzer-grootvader trok ‘ie naar het verre Brussel. Dat waren pas avonturen.

De toekomst was nog onbeschaamd rooskleurig en wegenwerken waren iets om enthousiast over te zijn. Elektriciteit zou gauw gratis worden dankzij de onbegrensde kracht van het atoom. Stalin was dood, de oorlog voorgoed voorbij. De Berlijnse muur én de WTC-torens moesten nog gebouwd worden. Formica bestond nog maar net, TV en auto’s maakten voor het eerst van de wereld een dorp. Expo-hostessen zouden de bevolking der ganse wereld hand in hand de toekomst binnenloodsen. Het modernisme vierde hoogtij, oude en versleten ideologieën zoals socialsme en katholicisme zouden dra plaatsmaken voor een nieuwe wereld waar iedereen vrij en gelukkig was, of op z’n minst kon worden. Je kon nog zonder cynisme vooruit kijken.

Ondertussen zijn meer dan zestig jaren zonder oorlog, een Porsche Cayenne onder je kont en elk vrij weekend een skivakantie de normaalste zaak van de wereld geworden. Vrij en gelukkig zijn we niet, als ik elke dag opnieuw het gehaast en de stress om me heen zie, laat staan de bittere ellende elders in de wereld. Maar ik blijf onbeschaamd modernist, humanist zelfs. We kunnen vooruit, naar een betere toekomst, naar het geluk. De wereld is maakbaar.