Een paar weken geleden kocht ik, gewoon omdat het me goedkoop leek, The Indie Love Bundle, een verzameling onafhankelijk ontwikkelde computergames. Zes games, voor ocharme $20. Daar kan je niet voor sukkelen, dacht ik. En man man, wat heb ik gelijk gekregen. Ik ben nog niet eens aan alle spellen toegekomen.

Osmos is intrigerend en verslavend. Tetris, maar dan voor de 21ste eeuw. Sommige spelmodi zijn ontspannend, meditatief bijna, mede dankzij de muziek van Loscil, Gas/High Skies, Julien Neto, Biosphere, en nog een paar anderen. In sommige van de latere stadia wordt het wel ongelooflijk moeilijk en frustrerend, alweer net als Tetris.

De klap op de vuurpijl is toch wel Machinarium. Een prachtig uitgevoerd point ‘n’ click adventure game. Een tijd geleden al had ik de remake van Monkey Island op de kop getikt en gemerkt dat Thijs dat ongelooflijk fascinerend vond. Zijn piratenobsessie is ermee in gang geschoten.

Machinarium is nog beter geschikt om met een kleuter op schoot te spelen. Het Tsjechische spel heeft bijna geen tekst, alleen de save/quit/sound interface onderaan. Voor de rest is alles ofwel intuïtief duidelijk, of worden er pictogrammen en tekeningen gebruikt.

Het hoofdpersonage is een allerschattigst roestig robotje dat in een al even roestige robotstad een bomaanslag moet verijdelen. De decors zijn adembenemend, de muziek is sprookjesachtig en de puzzels zijn nét moeilijk genoeg. Als je vast komt te zitten, is er trouwens een geraffineerd hulpsysteem met een ingebouwd mini-game. Geniale vondst, vind ik, die ervoor zorgt dat je nooit hopeloos geblokkeerd geraakt. Dat is met oldskool adventures wel eens het geval.

Elke avond spelen wij hier dus, een kwartiertje voor het slapengaan, ‘het spelletje met het robotje’. Met een engelengeduld verkennen vader en zoon dan kamer voor kamer en personage voor personage de prachtig getekende robotstad. We maken vriendjes, helpen andere robots weer op weg en lossen logische puzzels op. Pedagogisch verantwoord allemaal, zoals het Tsjechisch jeugdvermaak betaamt.

Ook zin gekregen? De Indie Love Bundle is niet meer te krijgen, maar tot twaalf maart kan je nog de ‘Best of Indie Bundle’ kopen voor £ 20. Daar zit onder andere Osmos en Machinarium in, daarvoor alleen al is ‘ie de moeite waard.

Het (internationale) auteursrecht moet grondig hervormd worden, maar niet op de manier zoals nu in het verdrag beschreven staat. Dat is van levensbelang voor culturele en andere innovatie, voor het dagelijks omgaan met cultuurproducten én voor het onderwijs.

BoingBoing riep vanochtend alle Europese lezers op om van zich te laten horen en hun vertegenwoordigers in het Europese parlement te contacteren. Dus ben ik meteen in de pen gekropen om een aantal Belgische europarlementsleden te mailen: Bart Staes, Kathleen Van Brempt, Saïd El Khadraoui, Dirk Sterckx en Guy Verhofstadt. Degenen die ik a) enigszins ken, b) zich duidelijk als europees parlementslid profileren en c) niet diametraal tegenover mijn politieke overtuiging staan.

Bart Staes, Kathleen Van Brempt en Saïd El Khadraoui hebben al gereageerd, ze lezen dat dus weldegelijk daar in die ivoren torens. Ik raad je aan om ook je bezorgdheid te uiten, dit is de inhoud van mijn mail:

Geachte [naam],

Er wordt momenteel een nieuw internationaal verdrag onderhandeld met betrekking tot piraterij en auteursrechten: ACTA. Omdat dit onder de noemer ‘handelsverdrag’ valt, gebeuren de onderhandelingen achter gesloten deuren zonder democratische inspraak.
Maar dit is geen gewoon handelsverdrag. De bepalingen kunnen en zullen een verregaande impact hebben op de hele Europese bevolking, en bij uitbreiding de wereldbevolking. Zoals zo vele handelsakkoorden worden ook bij de besprekingen voor dit verdrag arme en ontwikkelingslanden niet betrokken.
ACTA omvat, onder andere, maatregelen die het recht op vrije meningsuiting, privacy en normale legitieme omgang met auteursrechtelijk beschermd materiaal verregaand bedreigen. Dan heb ik het over hoofdstuk 4: ‘Enforcement Practices’. Hierin is opgenomen dat gewone burgers hun Internettoegang kunnen verliezen na louter beschuldiging van (Internet-)piraterij, het zogenaamde ‘notice and take-down’ in combinatie met het ‘three strikes’ principe. Dit zou grotendeels buiten de wet om gebeuren, en zet de deur wagenwijd open voor grootschale intimidatie van gewone gebruikers door grote mediabedrijven. Het komt neer op het exporteren van de laakbare Amerikaanse DMCA-wetgeving naar Europa en de hele wereld. Bovendien maakt het censuur-onder-een-andere-naam wel erg makkelijk. In een wereld waar Internettoegang meer en meer broodnodig is voor normale deelname aan de samenleving (http://www.klasse.be/tvklasse/14796-Kansarmoede), is dit onaanvaardbaar
Schending van het auteursrecht zou, volgens ACTA, ook onder het strafrecht komen te vallen. Wat betekent dat illegaal downloaden in principe tot gevangenisstraf kan leiden. Dit is een bedreiging voor elke normale Internetactiviteit (het Internet is immers een grote kopieermachine) en het is bovendien buiten elke proportie.

Ik hoop ten zeerste dat u uw stem toevoegt aan het groeiende protest tegen de huidige evolutie van de ACTA-onderhandelingen en de manier waarop ze gevoerd worden.

Met vriendelijke groeten,

Toon Van de Putte

Het verhaal gaat over een man van 117 in het jaar 2092: Nemo Nobody. De laatste normale sterveling, want in het jaar 2092 ondergaat iedereen een telomerase-behandeling waardoor je onsterfelijk bent, tenminste tot je even niet uitkijkt bij het oversteken. Niemand weet wie Nemo Nobody precies is en wat zijn voorgeschiedenis is. De man zelf schijnbaar evenmin, zijn geheugen laat hem danig in de steek. Een arts (psychiater, vermoed ik) en journalist proberen de enige echte waarheid te achterhalen, zonder veel resultaat.

De hele film krijg je een afwisseling van mogelijke keuzes die Nemo in zijn leven had kunnen maken, en de kleine en grote gevolgen daarvan. Herinnering, fantasie en realiteit zijn niet van elkaar te onderscheiden. Wat ‘echt’ is en wat niet doet er eigenlijk niet toe. Het gaat ‘m om de onvoorspelbaarheid en de intensiteit van het leven zelf. Terloops worden ook even begrippen uit de fysica als snaartheorie en het entropisch principe kort uitgelegd.

Het is, naar eigen zeggen, de meest eigenzinnige film van Van Dormael, en daar kan ik best inkomen. Dit is het soort verhaal dat je alleen als filmmaker kan bedenken. Wat is het echte leven, en wat is ‘maar cinema‘? En maakt dat eigenlijk iets uit, op kosmische schaal? Filosofische bespiegelingen alom. In verschillende van de verhaallijnen is Nemo ook een (amateur-)SF-schrijver, dus je zou kunnen stellen dat heel de film een verhaal is waarin de personages zich afvragen of ze echt bestaan.

Mr. Nobody is met een budget van € 39.000.000 de duurste Belgische film ooit. Dat zulks menig snobistisch cultuurminner de neus doet ophalen, bleek ook bij de Kalliopee-vertoning. ‘Te Amerikaans’. ‘Ik zie liever een film met een kleiner budget’. Dat soort reacties. Arm Vlaanderen, denk ik dan, waar (valse) bescheidenheid altijd de norm moet zijn. Nu ben ik ook geen fan van films waar de geldsmosserij vanaf druipt, maar een film veroordelen omdat ‘ie veel geld gekost heeft, gaat me toch te ver. In het geval van Mr. Nobody is het budget duidelijk goed besteed. Effecten die sfeer en plot ondersteunen, episch wanneer het episch moet zijn en klein wanneer dat mooier is, én acteurs die elke euro waard zijn: Jared Leto (Requiem for a dream), Diane Kruger (Inglourious Basterds) en Sarah Polley (eXistenZ), onder andere. Die films geven meteen ook ongeveer aan wat je van Mr. Nobody kan verwachten.

Alleen het einde is misschien wat té uitleggerig, maar dat ga ik hier niet uitleggen, ah nee. Je moet maar gaan kijken, de volle 137 minuten.

Er is daar namelijk een (het!) jeugdfilmfestival aan de gang, en dinsdag stonden er drie korte animatiefilms op het programma voor kinderen vanaf drie jaar: Spot and Splodge, Big Bang (vond ik persoonlijk een beetje een rare keuze voor kleuters) en The Snowman, samen ongeveer drie kwartier. Thijs is gek van sneeuw en sneeuwmannen. Het manneke zal volgend jaar, bij ‘normaal’ Belgisch winterweer, zwaar teleurgesteld zijn. Maar voorlopig draait de magie nog op volle toeren, en filmpjes over twee konijnen die een sneeuwballengevecht houden (spot & splodge) en magische levende sneeuwmannen (the snowman) zijn volledig zijn kopje thee.

Toen het licht uitging in de zaal en de film begon, viel zijn mond letterlijk open van verbazing. Zo heeft hij daar, letterlijk op het puntje van zijn stoel, bijna de hele tijd gezeten. Alleen tegen ‘t einde aan wilde hij bij papa op schoot. Het was een geweldige ervaring, en toen de credits van The Snowman begonnen, wilde ‘ie meteen nog een film zien. Maar zo werkt dat niet in de echte cinema, natuurlijk. Zeker voor herhaling vatbaar en ook sterk aan de raden voor iedereen die z’n kleuters aan de (kwaliteits)film wil krijgen.

En Klaas? Die was ondertussen met een paar wat oudere vriendinnen gaan shoppen op de Meir. Ze zijn rap groot tegenwoordig.

*= Hij is ook al naar de kapper geweest, blijkbaar. Je zou het nochtans niet zeggen.

Het is relatief ongevaarlijk, want iedereen rijdt aan een slakkengang. Je moet je concentreren en écht rijden, niet op halfautomatische piloot. En er is een zeker risico aan verbonden, op blikschade dan vooral. Een ander risico dan wanneer je tegen 250 over de snelweg raast, maar toch. De rallypiloot in mij komt boven als ‘t gesneeuwd heeft.

Hello Toon,

I am glad to hear you have enjoyed using our Roman backpack…

With regards to the Vault, the main compartment will “just” fit in your laptop size requirements…

Just to let you know we have 2 dedicated laptop bags that have a specific “padded laptop section”… These provide added protection – the models are the DRIFTER & G.I.G.A and would comfortable fit your laptop size… (www.roman.com.au)

However if you are just after a bag to carry your laptop in, the VAULT  maintains the highest level of construction and use of technical fabrics, has an incredible harness, rain cover, internal compartment and many more features…

If you have any further questions or would like more information, please feel free to ask:

Van dat soort klantenondersteuning kunnen ze hier in elk geval nog wat leren. ‘t Is alsof je een ervaren verkoper aanspreekt en een degelijk antwoord krijgt. Zonder de opdringerigheid en zonder het aanschuiven. E-commerce FTW!

Zes jaar geleden heb ik in een zotte bui eens zes weken in Australië gezeten en aldaar een rugzak gekocht van het obscure merk ‘Roman’. Toen bedoeld als ‘day pack’ voor onze uitstappen naar Uluru en omgeving.

Terug in België, belandde die rugzak ergens in een hoekje. Hij is daar blijven liggen tot ik bij Klasse aan de slag ging. Sindsdien doet ‘ie dienst als laptoptas.

U moet weten, ik heb in mijn leven al wat rugzakken versleten. In een hypothetisch rugzakland vertellen rugzakpapa’s en rugzakmama’s aan hun rugzakkindjes enge verhalen over de meedogenloos wrede ‘rugzakverwoester’. In gruwelijke details vertellen zij hoe dit afgrijselijke monster onschuldige rugzakjes volpropt en vervolgens hun ritssluitingen met geweld uit hun naden rukt.

Maar mijn getrouwe Roman hield fier stand. Hij is nog perfect in vorm, de ritssluitingen doen het allemaal, nergens gescheurd of gerafeld, hij ziet er zelfs nog behoorlijk nieuw uit.

En nu is hij te klein voor mijn nieuwe laptop. O rampspoed.

Dus ik op zoek naar een groter model van hetzelfde merk. Wat blijkt? Het is een Australisch merk dat ook enkel daar verkocht wordt. Just my luck, zeggen ze dan.

Lang verhaal kort: heeft iemand goeie ervaringen met laptop-rugzakken, geschikt voor 17″-modellen, die er niet uitzien als een laptoptas. En die bestand zijn tegen de Rugzakverwoester, dat spreekt voor zich.

Aan de hoge opkomst bij de apotheek te zien zijn we niet de enigen met zieken in huis. Gouden zaken deden ze daar. Ook wij hebben ondertussen een huisapotheek waar je een klein leger mee kan vergeven.

O ja. In het fotootje zie je een knuffelversie van het pokkenvirus, tevens verantwoordelijk voor Syfilis. Schattig!

Toen Thijs bijna anderhalf was keken we vol verlangen uit naar de puber die we op zondagochtend zo rond het middaguur uit bed zouden moeten zetten, en naar het bescheiden leedvermaak dat daarbij zou komen kijken.

Ze beginnen tegenwoordig al wat vroeger te puberen, maar de ervaring van afgelopen week slaat toch alles. Een paar dagen geleden ging ik Thijs om tien na zeven uit bed zetten, ruim laat genoeg op een weekdag. Maar onze olijke kleuter trok geërgerd de donsdeken over zijn hoofd toen ik het licht aanknipte. Er was vervolgens ook geen beweging in te krijgen, en veel van zegs was hij ook niet. Meneer ging niet naar school, hij zou de héle dag in bed blijven liggen, jawel. Pas na een paar boterhammen en een stevige beker melk kwam hij weer in z’n element en stak hij zijn ouders voorbij qua opgewekt ochtendhumeur.

Dat gelangslaap van onze kleuterpuber zou geweldig zijn, vooral in het weekend wanneer mama en papa ook wel eens willen uitslapen, ware het niet dat Klaas de afgelopen week de omgekeerde beweging heeft ingezet. Lag hij vroeger om half negen ’s ochtends nog stevig te ronken, tegenwoordig is hij om vijf uur klaar voor de dag. Om vijf uur is de dag nog niet klaar voor zichzelf, menen wij, maar probeer eens in discussie te gaan met een éénjarige.

We hopen dat beide zonen elkaar alsnog spoedig vinden in het langslapen, voornamelijk in het weekend. Ter informatie voor de meelezende kinderlozen geef ik nog even mee: half negen is voor ons ‘uitslapen’. Schokkend, ik weet het.

Donderdag heb ik de nieuwste film van Michael Haneke gezien: Das Weiße Band.

Een bevreemdende, beladen, quasi muziekloze film over de oorsprong van het kwaad. Haarscherpe montage, perfect afgemeten acteerprestaties en een prachtige fotografie. Kortom, een ideale donderdagavond, zo alles bij elkaar.

Het verhaal speelt zich af in een Noordduits dorp in 1913, vlak voor de Eerste Wereldoorlog. Haneke onderzoekt met de film waar de oorsprong ligt van de halve eeuw terreur en geweld na 1914. Hij woelt en graaft in de duistere kanten van De Mens (heus niet alleen Den Duits) naar hoe het kwaad in het algemeen begint, want deze film reikt verder dan de twee Wereldoorlogen, tot aan Vietnam, Srebrenica, elf september, Palestina, Rwanda, Guantánamo, …

In het dorp doen zich een aantal vreemde misdaden voor. Het paard van de dokter wordt ten val gebracht door een onzichtbare struikeldraad. Een schuur wordt in brand gestoken. Een mentaal gehandicapt kind wordt zwaar mishandeld en in het bos vastgebonden. Een vrouw heeft een ‘arbeidsongeval’.

Een belangrijke rol is weggelegd voor kinderen en hoe zij via hun omgeving kunnen opgroeien tot onmensen. Letterlijk de oorsprong van het kwaad, dus. Haneke heeft zevenduizend kinderen gecast en daaruit de dertig belangrijkste kinderrollen gekozen. Ze zijn dan ook allemaal perfect in hun rol, ze bepalen bij uitstek de sfeer en de spanning van de film.

Genadeloos doorprikt Haneke het idee van de kinderlijke onschuld. Het is een publiek geheim dat kinderen ongekend wreed kunnen zijn. De kinderen in deze film geven je koude rillingen, en tegelijk zijn ze meelijwekkend omdat ze slachtoffer zijn van de omstandigheden. De kinderen in deze film zijn de bruinhemden die twintig jaar later door de straten van Berlijn zullen marcheren.

Het is ook een anti-religieuze film, zeker het soort religiositeit dat wentelt in zonde, boete, deugd, (on)reinheid, lijden, enzovoort. Het gezin van de dominee is koud, hard en liefdeloos. ’s Mans kinderen sidderen en beven voor de toorn van hun vader die van hen de absolute deugd verwacht. De titel van de film verwijst naar het witte lint dat de kinderen om hun arm moeten dragen als herinnering aan hun onschuld, om hen voor bekoringen te bewaren. Een schuldcomplex als opvoedstrategie, kortom. De kinderen werken hun onmacht uit in blinde wreedheid, zo wordt tenminste gesuggereerd. Wat je concreet ziet zijn bescheiden, doodbrave, stille kinderen die nooit lachen. Het geeft je rillingen tot op het bot. De ware toedracht van de misdaden in het dorp wordt nooit onthuld.

Er wordt ook een voice-over gebruikt: de dorpsonderwijzer die het allemaal heeft meegemaakt en tientallen jaren nadien zijn verhaal vertelt. Een ingreep die zelden echt werkt, maar hier wel op z’n plaats is omdat het afstand schept.

De film deed me bij momenten denken aan Dogville en aan Blue Remembered Hills. Vooral de sfeer van die eerste vind je hier ook terug, er zit bovendien ook een voice-over in.

De trailer, die Das Weiße Band eigenlijk geen recht aandoet: