Automaton

Hij is gevallen. Vandaag precies 20 jaar geleden.

Na al die tijd is het toch weer even schrikken als je die beelden terugziet. Europa zag er toen heel anders uit. Ik herinner me dat ik in de jaren ‘80 een bang kindje was. Bang voor de bom die ongetwijfeld zou vallen. Die diepgewortelde koude-oorlog-angst is moeilijk te beschrijven aan iemand die toen nog niet geboren was. Tijdens een excursie in Lier in (denk ik) het vijfde studiejaar kregen we te horen dat er onder het administratief centrum in de Kruisbogenhofstraat een atoomschuilkelder lag (ligt?) voor burgemeester, schepenen en een kern van de administratie. ‘Niet voor ons’ dacht ik toen. Zo dichtbij was het dus allemaal. Jaren heb ik daarmee in m’n kop gelopen: hoe overleef je zo’n aanval? Hoeveel minuten waarschuwing krijg je? Wat zijn de doelwitten? En ik was blijkbaar niet alleen, als je ziet hoe er doorheen de hele periode van de Koude Oorlog in films naar een mogelijk nucleair conflict werd verwezen.

Een handgreep uit het ruime aanbod:

• Wargames
• The Bedford Incident
• Planet of the Apes (spoiler alert!)
• Dr. Strangelove
• En natuurlijk The Day After

En dan rijden er ineens, op een koude novemberavond, trabantjes door de Berlijnse Muur:

En wat doen wij? We sturen The Hoff in een kerstboomvest:

Het waren de jaren ‘80, after all…