Automaton

Jefke vraagt aan Mieke om een lijst door te mailen.

“Ik zal de Excel doorsturen” zegt Mieke.

Een mail later, zegt Jefke tegen Mieke:

“Ik krijg dat bestand niet open. Wat is dat?”

Mieke: “Een Excel-bestand.”

Jefke: “Maar ik heb Excel. Hoe kan dat dan?”

Beiden: “Die µ*$&@§^µ computers!”

Jefke: “Ik zal het eens aan Joske vragen, die kent iets van computers.”

Joske: “Hallo”

Jefke: “Mieke zegt dat ze een Excel bestand naar mij heeft gemaild, maar ik krijg dat niet open. Hoe kan dat?”

Joske: “Welke extensie heeft het?”

Jefke: “Welke wat?”

Joske: “In welke versie van Excel is het gemaakt?”

Jefke: “Geen idee. Windows, denk ik.”

Joske: “Stuur het maar door. Ik zal ‘t wel oplossen.”

Klinkt herkenbaar? Sinds MS Office 2007 min of meer courant geworden is, komt deze situatie helaas maar al te vaak voor. Mieke heeft Office 2007, Jefke heeft Office 2003, vermoedelijk omdat hij niet elke vier jaar € 300 wil ophoesten voor een upgrade van een programma waar hij eigenlijk maar de helft van de functies van gebruikt. Microsoft maakt het met deze twee geweldige ideeën alleen maar erger:

1. Excel 2007 niet omgekeerd compatibel maken met Excel 2003.
2. Bestandsextensies in Windows standaard verbergen waardoor niemand het verschil ziet tussen een .xls en een .xlsx bestand en heel wat mensen zelfs niet weten dat die extensies essentieel zijn om te bepalen welk programma gebruikt wordt om een bestand te openen.

Vraag je je af wat Joske nu doet? OpenOffice opstarten, het bestand probleemloos openen en terug opslaan in het oude Excel 2003 formaat.

OpenOffice is het geweldige en volledig gratis (Open Source) alternatief voor Microsoft Office waar ik nu toch al ruim drie jaar probleemloos mijn teksverwerking en spreadsheets mee doe. En dus ook ad-hoc omzettingen van documenten van Office 2007 of Corel WordPerfect (deze week nog, écht waar!) naar meer courante formaten. Er zit ook een erg handige PDF-knop in die van eender welk document in een oogwenk een degelijke, zelfs toegankelijke, pdf maakt. Geen geklooi met pdf-printerdrivers of rare plugins.

Toch mooi een paar honderd euro uitgespaard.

Toen we vier jaar geleden naar dit huis verhuisden, hebben we gewoon geen kabel-TV meer genomen. Wél Internet, geen TV. En plots heb je ’s avonds tijd voor vanalles: bloggen, schrijven, tekenen, lezen, naar films kijken die je zélf kiest. Eigenlijk gewoon altijd doen wat je zelf kiest in plaats van je te laten meezuigen in alweer een aflevering van de ranzigste reality-soap die er op dat moment beschikbaar is.

De besparing op het kabelabonnement zelf is verwaarloosbaar klein, daarvoor moet je ‘t niet doen. De échte winst zit ‘m in het vermijden van reclame.

Je merkt het pas echt als het er niet meer is, maar niets is zo allesoverdonderend dan TV-reclame. Netjes verpakt in reclameblokken of half verstopt als product placement. Als je dat niet elke dag in je hersens gepompt krijgt via je TV, vermindert de koopdrang vanzelf.

Internet hebben we wel, en goed. In totaal ook vier computers in huis: ééntje van ‘t werk, ééntje van An, één oude laptop als jukebox bij de stereo-installatie en één betrouwbaar oud beestje als fileserver. Terug-naar-de-natuurhippies zijn we dus niet. Peace.

‘t Is weer voorbij, die lange zomer. De afgelopen maanden heb ik aardig wat boeken verslonden. De volgende dagen telkens een boek, met een korte (en erg subjectieve) beoordeling. Je doet ermee wat je wil, voor op die regenachtige herfstmiddagen en lange winteravonden die er ongetwijfeld zitten aan te komen. Ik zet alvast weer elke avond thee.

Voorwaar, het eerste boek:

Bas Haring – De IJzeren Wil

Een boek over kunstmatige en dierlijke intelligentie, en haar relatie tot wat het betekent voor de unieke status die wij ons als mensen aanmeten.

Geschreven in de typische en erg toegankelijke stijl van Bas Haring, heel aangenaam om lezen. Toevallig was ik net voor dit boek begonnen aan Het Begin van Alle Dingen van Hans Küng, en dat is op aardig wat manieren de complete tegenpool van De IJzeren Wil. Moeilijke, complexe zinnen, geschreven door een theoloog die blijkbaar geen al te hoge pet op heeft van de natuurwetenschappen (hoewel hij bij hoog en bij laag het tegenteel beweert). Ik ben ongeveer halfweg geraakt. Op vakantie geef ik het al wat sneller op.

Enfin, terug naar Bas. In De IJzeren Wil breekt hij hoofdstuk voor hoofdstuk elk ‘fundamenteel’ onderscheid tussen mensen, dieren en denkende machines af. Bas Haring gaat daarbij op zoek naar fundamentele verschillen en overeenkomsten, waardoor hij -vind ik- soms te snel voorbijgaat aan de realiteit van alledag. Computers schrijven geen romans, en konijnen denken niet na over de essentie van de kosmos. Maar au fond sluit Bas Haring niet uit dat het ooit zover zal komen. Tja, dat lijkt me evident. Maar het kan aan mij liggen.

Over het algemeen is het een erg onderhoudend boek vol met intrigerende gedachtenexperimenten. Hoe slim zou je stofzuiger moeten zijn voor het moord is om ‘m naar het containerpark te brengen. Denk daar maar eens over na.

Ga zitten voor een meeslepend verhaal vol tragiek, emotie en wild avontuur over harde schijven, backups en foute clusters. Dat alles op één dinsdagnamiddag en -avond.

Dinsdag 29 april, omstreeks 14u, Brussel
Op mijn harde schijf staat een mapje ’site_yeti’. Daarin staan, voorspelbaar, de bestanden voor de Yeti website. Dat mapje wilde ik openen. Helaas, ik kreeg een Windows-dialoogvenster te zien met de tekst ‘Bestand of map is beschadigd en onleesbaar’. Dat geloofde ik natuurlijk niet, er moest een eenvoudig oplosbare oorzaak zijn.
Alweer helaas, de oorzaak was eenvoudig maar rampzalig. ChkDsk onthulde slechte clusters en maakte mijn schijf weer in orde. Helaas zonder ’site_yeti’ mapje.

Op zo’n moment is een mens gelukkig dat ‘ie geautomatiseerde backups heeft. Het verdwenen mapje was snel teruggeplaatst vanop mijn externe harde schijf. Alles was weer in orde. Tenminste, dat dacht ik.

Dinsdag 29 april, omstreeks 22u00, Lier
Ik had een stukje Javascript nodig uit de Yeti site. Ik klikte op ’site_yeti’ en de map opende zonder problemen. Gelukkig. Op zoek naar het Javascript-bestandje viel me iets op: alle mappen waren leeg. Ze waren er allemaal, mijn goeie vrienden ’source’, ‘www’, ‘page_mockups’, enzovoort, maar zo leeg als een enorme, onheilspellend gapende afgrond. Het geluid van mijn frank die viel echoode schel.

Natuurlijk, mijn backups zijn geautomatiseerd. Dat wil zeggen dat de bestanden van mijn werkschijf automatisch de backup overschrijven, elk halfuur. Als een bestand niet meer bestaat in de bronschijf, wordt het ook gewist van de doelschijf. Dat is handig om bestanden die van naam veranderd zijn of die verplaatst zijn niet dubbel op te slaan. In het geval van kapotte clusters betekent dat blijkbaar dat de backup-bestanden gewist worden maar de mappen blijven staan. Al mijn gekoesterde backups van ’site_yeti’ waren dus even leeg. Alles weg. Voor altijd verdwenen. Tenminste, dat dacht ik.

Dinsdag 29 april, omstreeks 24u00, Lier
Ik was bezig de bestanden van de Yeti-site die online staan terug te downloaden, dan had ik die tenminste terug. Ik kreeg een melding dat mijn harde schijf bijna vol was (lang leve TV.Klasse!) en keek met WinDirStat waar ik het meeste ruimte kon besparen. Daar zag ik opeens een map opduiken die ‘found.000′ heette. Intrigerend.

Via de commando-prompt kon ik kijken wat er in die map zit: dat bleken de niet-beschadigde bestanden uit de oude ’site_yeti’ te zijn. Die ‘found.000′ was een door ChkDsk aangemaakte map waar het programma de bestanden opslaat die nog uit kapotte clusters kunnen gehaald worden. Voor één keer was ik Bill Gates dankbaar. Voorzichtig, elke stap zorgvuldig overwegend, kopieerde ik elk bestand terug naar ’site_yeti’. De meeste essentiële bestanden bleken onbeschadigd. De toekomst zag er weer rooskleurig uit.

Woensdag 30 april, 0u45, Lier
Ik kruip in bed en neem me voor mijn backup-strategie grondig te herdenken zodat nieuwe maar kapotte bestanden nooit de oude werkende versies kunnen overschrijven.

Moraal van het verhaal: ChkDsk is nog zo slecht niet.