Automaton

Maandag zat ik in het Europees Parlement in Brussel voor TEDx Brussels, een onafhankelijk georganiseerde lokale variant van de ondertussen beroemde TED conferenties. Dat betekent in dit geval ook goedkoop: € 150 in plaats van een slordige € 4.000.

Voor wie TED niet kent: hun kernboodschap is Ideas worth spreading. Onder die noemer organiseert TED congressen waar radicale en vernieuwende denkers een presentatie komen geven. Op www.ted.com vind je daar een paar prachtige voorbeelden van.

(meer…)

Chris Anderson – The Long Tail

Chris Anderson is hoofdredacteur van Wired, een blad dat al sinds de vroege jaren ‘90 het hele Internet en al wat rond technologie en progressief denken hangt, opvolgt. Meestal met een -tegenwoordig zeldzame- oprecht positieve inslag. Het wordt binnenkort beter dan nu, en daarin heeft technologie een belangrijk aandeel.

Chris Anderson zelf belichaamt die mentale instelling. The Long Tail gaat over de nieuwe marktwerking die ontstaat dankzij de belachelijk lage distributiekosten via het Internet. De Long Tail uit de titel slaat op het fenomeen dat maar een zeer klein percentage uit het productaanbod van een winkel in echt hoge aantallen verkocht wordt. Na die ‘fat head’ komt de ‘long tail’: een quasi eindeloze lijst producten waarvan er -per product- veel minder verkocht worden. In z’n totaliteit is die ‘long tail’ wel veel omvangrijker dan de kleine verzameling toppers. Een cd-winkel verkoopt maandelijks misschien 5000 exemplaren van een hitsingle, maar verkoopt 20.000 exemplaren van al de rest bij elkaar geteld.

In een klassieke winkelsetting met beperkte uitstal- en opslagruimte is het zinvol om je te concentreren op de ‘hits’: die producten waarvan je het meeste verkoopt. De rest dient enkel om klanten te lokken met het idee van ‘volledigheid’ en neemt vooral veel plaats in.

Maar op het Internet gelden andere regels. Amazon, bijvoorbeeld, heeft een quasi oneindige stock. De kosten om een bepaald obscuur boek in de virtuele Amazon-rekken te houden, zijn vele keren lager dan bij een klassieke boekhandel. Daardoor wordt het interessant voor Internetwinkels om zich te richten op nicheproducten, op de staart van de verkoopgrafiek: The Long Tail.

Dat is, in het kort, de stelling van Chris Anderson. Een stelling waar ik me wel in kan vinden, maar die natuurlijk ook z’n grenzen heeft. Soms merk je dat Anderson de zaken net iets te rooskleurig voorstelt. Het Internet zorgt ervoor dat webwinkels een erg uitgebreid niche-aanbod kunnen voorleggen, maar het zorgt er ook voor dat er binnen die niches ook weer hits en flops ontstaan en dat het nog steeds vechten is om rendabel te worden en te blijven.

Zeer de moeite om te lezen. Goed geschreven en met sterke cases. Chris Anderson heeft proefteksten uit het boek op voorhand aan zijn bloglezers voorgelegd, en dat merk je. Zijn argumenten zitten ijzersterk in elkaar.

Een paar weken geleden werd bekend dat Yahoo! GeoCities zal afsluiten. De sites blijven nog online ‘tot de zomer’ en dan is het écht afgelopen.

U denkt misschien: ‘Wat is in godsnaam GeoCities?’ Of ‘Who cares?’.

Wel. Zet een potje thee, gooi wat koekjes op een schaaltje, kruip onder een dekentje, en ga er eens goed voor zitten. Een verhaaltje:

GeoCities was tussen 1995 en ca. 2000 wat MySpace, Facebook, Blogger, Wordpress, Twitter, en de hele doe-je-ding-op-Internet-rimram nu zijn, maar dan (slecht) samengebracht in één site. Het was de eerste site waar iedereen gratis kon registreren en vervolgens een site opzetten, ook niet-programmeurs/nerds/geeks/andere triestigaards die geen toegang hadden tot servers van hun universiteit of bedrijf. Want, beste kindertjes, in die tijden kon je niet zomaar hosting regelen voor € 50 per jaar met een gratis domeinnaam erbij, dat kostte allemaal handenvol geld en was grotendeels ontoegankelijk voor gewone stervelingen wegens te duur en vooral veel te technisch. Het concept van GeoCities was dus behoorlijk baanbrekend.

GeoCities was onderverdeeld in ‘buurten‘. Je had Area51, CapeCanaveral, TimesSquare, enzovoort. Binnen die buurt kreeg je dan je eigen ‘adres’ van vier cijfers, tussen 1000 en 9999. Later, toen de adressen op raakten, zijn daar nog sub-buurten bijgekomen, maar die laat ik hier even buiten beschouwing. Het adres van je site zag er dan uit als: http://www.geocities.com/area51/2578
Dat lijkt nu compleet belachelijk, maar toen klopte het volledig met de tijdsgeest en het naïeve idee van ‘cyberspace’ als een echte fysische plaats die analoog liep met de echte wereld. Een site bij GeoCities heette trouwens een ‘homestead’, alweer in lijn met de coöperatieve Internetcultuur van die dagen.

Elke GeoCities-buurt werd beheerd door vrijwilligers uit die buurt (Community Leaders), die anderen hielpen en een oogje in ‘t zeil hielden voor misbruik. Het had allemaal een vrij hoog Burning-Man-hippie-gehalte.

GeoCities was enorm populair en werd gebruikt door jan en alleman die graag een site wilde maar de kennis of het geld niet had om dat volledig in eigen beheer te doen. De meeste van die sites zagen er niet uit: tekst in alle kleuren van de regenboog op een zwarte achtergrond, knullige gif-animaties, obscure plugins, enzovoort. Als voorbeeld het ‘Community Center’ van Area51, volgens de pagina zelf laatste geüpdate in 2000 en ontworpen door ‘Unity69 Web Design’. Die naam alleen al zegt genoeg. GeoCities is er zo goed als volledig verantwoordelijk voor dat wij het amateuristische web nu vereenzelvigen met dansende brievenbussen als e-mail-links, midi-achtergrondmuziek, brandende lonten als onderlijningen en rode, groene of gele tekst op een zwarte achtergrond.

GeoCities had door zijn toegankelijkheid ook een onweerstaanbare aantrekkingskracht op elke weirdo en elke bizarre niche die ooit in Jambers of Jerry Springer gepasseerd is. Iedereen die het van de daken wilde schreeuwen dan Hitler een alien was, UFO’s van Atlantis kwamen of dat engelen echt rondvlogen. Het waren gouden tijden.

Ik had ooit een GeoCities homestead, iets in Area51, maar ik ben het adres vergeten. Geen idee of ze nog online staat. Een zekere Jason Scott is bezig met het archiveren van al wat er nog te vinden is op GeoCities voor het nageslacht, dus misschien pikt ‘ie hem mee. Ik weet eigenlijk niet of dat zo’n goed idee is, ook ik had namelijk midi-achtergrondmuziek.

Een paar GeoCities highlights, voor zolang ze nog online staan (via Coilhouse):

‘How to dance gothic’, een klassieker

Kristy’s Riot Grrrl Review

Panpleasant Profederacy of Eris Proleteriat

Vaarwel, goeie ouwe schattige GeoCities.

Zet een kopje thee, haal een pak chocolate chip cookies uit de kast, en ga hier eens lekker voor zitten. De geschiedenis van het Internet:

History of the Internet from PICOL on Vimeo.

Het volledige verhaal vind je op de site van Lonja

De Crem én wannabe terroristen in één klap te kakken zetten, geweldig:

Een boodschap van Al Blogger from Maarten Schenk on Vimeo.

Mede-theatermens en vriend Arne heeft in wat men alleen kan omschrijven als recordtempo een inzending in elkaar gebokst voor de Evil League of Evil wedstrijd van Joss Whedon. Het hele verhaal lees je op Arnes blog.

Het resultaat is een compleet geschift stukje musical van drie minuten, met ’s mans al even compleet geschifte vriendin in de hoofdrol. De belangrijkste set is de plaatselijke bouwovertreding der bouwovertredingen: het oude zwembad van Lier, dat ondertussen al een paar jaar leegstaat. Zo ziet dat er dan dus uit:

Wie zou daar niet willen wonen?

Het afgewerkte filmpje zie je hier:

Plaid Mistress applies to the Evil League of Evil from Arne Keustermans on Vimeo.

Tikitags zijn kleine stickers met een RFID tag.

Ze zijn bedoeld om fysische objecten te verbinden met het web. Het zit allemaal nog in een ontwikkelingsfase, maar sinds vorige week kan je via de website een ’starter kit’ bestellen om zelf te experimenteren. Die heb ik ondertussen ontvangen. Een kleine demonstratie met behulp van de recentste Klasse:

Get the latest Flash Player to see this player.

Suggesties voor andere toepassingen?

Onze hoofdredacteur corrigeerde onlangs in een tekst ‘geek’ als ‘gek’. Hij vroeg, toen we hem respectvol op deze vergissing wezen, wat een ‘geek’ dan wel was en waar dat woord vandaan kwam. Welaan, een onderzoek:

‘Geek’ komt uiteraard uit het Engels en duikt daar voor het eerst op in 1511, het werd toen nog ‘geck’ gespeld en betekent oorspronkelijk ‘een incompetent, onhandig of dom persoon’. Niet meteen een compliment, maar lees vooral verder. Het wordt beter. Het woord werd door Shakespeare gebruikt in twee stukken: Twelfth Night en Cymbeline (fragment):

Sicilius Leonatus
Why did you suffer Iachimo,
Slight thing of Italy,
To taint his nobler heart and brain
With needless jealosy;
And to become the geck and scorn
O’ th’ other’s villany?

Daarvoor nog blijkt het afkomstig uit het Nederduits (waartoe het Nederlands behoort), ergens in de duistere Middeleeuwen.

En nu het beste stuk. In de negentiende en vroege twintigste eeuw kreeg het woord een nieuwe spelling (‘geek’) en raakte het geassocieerd met rondreizende circussen (carnivals). Een ‘geek’ was daar een artiest die zich bezig hield met bizarre en choquerende daden voor het publiek, zoals… het afbijten van de kop van een levende kip.

Van daaruit is het uiteindelijk synoniem geworden voor allerlei rare snuiters, weirdos en misfits, en werd het een geuzennaam voor al wie heel erg geconcentreerd met één ding (meestal iets rond computers) bezig is. Er bestaan cargeeks, foodgeeks, writing geeks, enzovoort.

Meer info en links op Wikipedia

Bij het zoeken naar nieuwe achtergronden voor www.maks.be heb ik vandaag een bijzonder trippy website ontdekt: Huge Magazine. Heel veel visueel materiaal, allemaal totaal gestoord. Groovy!