Automaton

Klaas heeft de windpokken. Of iets dat er op lijkt. De dokter was niet helemaal zeker. Besmettelijk is het in elk geval, dus Klaas gaat deze week niet naar de onthaalmoeder.

Aan de hoge opkomst bij de apotheek te zien zijn we niet de enigen met zieken in huis. Gouden zaken deden ze daar. Ook wij hebben ondertussen een huisapotheek waar je een klein leger mee kan vergeven.

O ja. In het fotootje zie je een knuffelversie van het pokkenvirus, tevens verantwoordelijk voor Syfilis. Schattig!

Hallo blog. Long time no see. Maar we vliegen er weer in.

Toen Thijs bijna anderhalf was keken we vol verlangen uit naar de puber die we op zondagochtend zo rond het middaguur uit bed zouden moeten zetten, en naar het bescheiden leedvermaak dat daarbij zou komen kijken.

Ze beginnen tegenwoordig al wat vroeger te puberen, maar de ervaring van afgelopen week slaat toch alles. Een paar dagen geleden ging ik Thijs om tien na zeven uit bed zetten, ruim laat genoeg op een weekdag. Maar onze olijke kleuter trok geërgerd de donsdeken over zijn hoofd toen ik het licht aanknipte. Er was vervolgens ook geen beweging in te krijgen, en veel van zegs was hij ook niet. Meneer ging niet naar school, hij zou de héle dag in bed blijven liggen, jawel. Pas na een paar boterhammen en een stevige beker melk kwam hij weer in z’n element en stak hij zijn ouders voorbij qua opgewekt ochtendhumeur.

Dat gelangslaap van onze kleuterpuber zou geweldig zijn, vooral in het weekend wanneer mama en papa ook wel eens willen uitslapen, ware het niet dat Klaas de afgelopen week de omgekeerde beweging heeft ingezet. Lag hij vroeger om half negen ’s ochtends nog stevig te ronken, tegenwoordig is hij om vijf uur klaar voor de dag. Om vijf uur is de dag nog niet klaar voor zichzelf, menen wij, maar probeer eens in discussie te gaan met een éénjarige.

We hopen dat beide zonen elkaar alsnog spoedig vinden in het langslapen, voornamelijk in het weekend. Ter informatie voor de meelezende kinderlozen geef ik nog even mee: half negen is voor ons ‘uitslapen’. Schokkend, ik weet het.

Tegen zijn onbezonnen jeugd, zijn toekomst, de biodiversiteit op onze planeet, de Lange Wapper, de uitstap uit de kernenergie, of ook gewoon tegen oma en opa wanneer ze de deur uitgaan. Wie naar Klaas wuift, krijgt tegenwoordig een vrolijk handgewapper als antwoord. Allerschattigst.

We zitten nu drie dagen in ons vakantiehuisje in Burgh-Haamstede, Zeeland. Het is een ‘Oostenrijks huisje‘, eigenlijk een noodwoning die hier na de watersnoodramp van ‘53 door de Oostenrijkse regering werd neergezet. Toen woonde er een gezin met vijf kinderen in, nu vinden wij het aan de krappe kant. De tijden veranderen.

Het weer zit mee, net als het strand en de omgeving. Heerlijk rustig, zoals we dat gewoon zijn van de Zeeuwse kust. Na een wandeling van een kwartier à twintig minuten (afhankelijk van het getreuzel onderweg) zijn we op het strand met de bolderkar die we hier in het tuinhuisje gevonden hebben. Thijs vind z’n taxi ook geweldig. Papa, die ca. dertig kilo door glooiende duinen kan sleuren, iets minder.

De eerste dag waagde Thijs zich op z’n loopfiets door diezelfde glooiende duinen. Helaas, zo’n loopfietsje heeft geen remmen en een duinpad kan behoorlijk steil naar beneden duiken. Het resultaat waren een geschaafde wang en lip, én traantjes. Ondertussen is Thijs al zondermeer fier op zijn battle-scar. Maar een helling boezemt toch nog altijd een beetje angst in.

Klaas zijn tweede tandje is doorgebroken, dus hij glimlacht nu een beetje als een stripverhaal-piraat. Yo ho ho and a bottle o’ rum!

O ja, en er staat een vuurtoren!

Zo oud is Klaas sinds gisteren vrijdag.

En voorlopig valt het eigenlijk allemaal verdacht goed mee. Borstvoeding lukt en slapen doet ‘ie ook vrij goed. ’s Nachts zelfs soms vier uur aan een stuk. En, beste kinderloze lezers, dat is een luxe.

Thijs is ook een voorbeeldige grote broer die niets liever doet dan kusjes geven aan Klaas en kijken of z’n oogjes open zijn.

Wat een verschil met twee jaar geleden, toen stond heel het huis op stelten en wisten we niet waar eerst aan beginnen. Tegen ’s middags gewassen en aangekleed geraken was toen een hele uitdaging.

Ongetwijfeld zal het tij vroeg of laat wel eens keren, voorlopig genieten we van elke dag.

Goed nieuws 1: er zijn nieuwe foto’s.

Goed nieuws 2: niet meer alle foto’s zitten achter een wachtwoord, de meeste staan nu gewoon publiek

Goed nieuws 3: het wachtwoord is veranderd en kan je nu gewoon weten als je ons kent. Wie het toch niet raadt, geef even een seintje via mail/comment of sms.

De gegevens van het geboortekaartje qua bezoekuren en zo:

Kamer 156 in het H-Hartziekenhuis van Lier
Bezoekuur is van 14u-17u30 en 18u30-20u

Vrijblijvende geboortelijst bij Bjork in Borgerhout en Krokodil in Lier.

Hij is er, onze kleine Klaas. Geboren op donderdag vrijdag 9 januari om 6u43. Hij meet 50cm en is 3,72 kg zwaar.

Ondertussen zijn we al meer dan 24 uur verder, en het kind is al aardig aan de borst. Thijs dacht eerst dat z’n broertje Sinterklaas heette, maar is er ondertussen uit dat pasgeboren baby’s niet op een witte schimmel over de daken klauteren. Hij vindt z’n nieuwe broer geweldig en overlaadt ‘m met kusjes en auto’s (dat laatste ietwat getemperd door mama).

Er staat een hele resem foto’s op Flickr, de meeste staan publiek maar sommige zijn enkel toegankelijk voor ‘Family & Friends’ maar die zijn enkel toegankelijk voor ‘Family & Friends’, mensen die in mijn contactenlijst bij Flickr staan, dus. Ik heb ‘n omwegje gemaakt via een wachtwoordbeveiligde pagina zodat sukkelaars zonder Flickr-account ze via een ‘guest pass’ toch kunnen zien. Wie het wachtwoord wil weten, kan mij of An sms’en of er in de comments om vragen (wel je e-mailadres invullen dan).