Automaton

Hallo blog. Long time no see. Maar we vliegen er weer in.

Toen Thijs bijna anderhalf was keken we vol verlangen uit naar de puber die we op zondagochtend zo rond het middaguur uit bed zouden moeten zetten, en naar het bescheiden leedvermaak dat daarbij zou komen kijken.

Ze beginnen tegenwoordig al wat vroeger te puberen, maar de ervaring van afgelopen week slaat toch alles. Een paar dagen geleden ging ik Thijs om tien na zeven uit bed zetten, ruim laat genoeg op een weekdag. Maar onze olijke kleuter trok geërgerd de donsdeken over zijn hoofd toen ik het licht aanknipte. Er was vervolgens ook geen beweging in te krijgen, en veel van zegs was hij ook niet. Meneer ging niet naar school, hij zou de héle dag in bed blijven liggen, jawel. Pas na een paar boterhammen en een stevige beker melk kwam hij weer in z’n element en stak hij zijn ouders voorbij qua opgewekt ochtendhumeur.

Dat gelangslaap van onze kleuterpuber zou geweldig zijn, vooral in het weekend wanneer mama en papa ook wel eens willen uitslapen, ware het niet dat Klaas de afgelopen week de omgekeerde beweging heeft ingezet. Lag hij vroeger om half negen ’s ochtends nog stevig te ronken, tegenwoordig is hij om vijf uur klaar voor de dag. Om vijf uur is de dag nog niet klaar voor zichzelf, menen wij, maar probeer eens in discussie te gaan met een éénjarige.

We hopen dat beide zonen elkaar alsnog spoedig vinden in het langslapen, voornamelijk in het weekend. Ter informatie voor de meelezende kinderlozen geef ik nog even mee: half negen is voor ons ‘uitslapen’. Schokkend, ik weet het.

Iets wonderlijks is ons deze week overkomen. Zo goed als de hele week is Thijs ’s ochtends pas wakker geworden rond half acht. Vandaag (vrijdag) zelfs om -get this- half negen.

Tegelijk lust hij ook geen appels meer en wil hij ’s namiddags niet meer gaan slapen.

Twee dagen al wordt Thijs ’s ochtends pas na zeven uur wakker. Twee dagen al vliegen wij dan als een wervelwind uit bed, wij reageren immers niet meer op ‘normale’ wekkers. Twee dagen al moet ik toverkunsten uithalen om mijn trein van half acht nog te halen. Wie had kunnen vermoeden dat ik het wakker worden om zes uur nog ging missen? In al dat gekunst en gevlieg ben ik mijn GSM ondertussen ook kwijtgespeeld, ergens tussen Lier en Brussel.
Of dat langslapen blijft duren? Wie zal het zeggen…

Thijs heeft een club opgericht: de om-vijf-uur-wakker-worden-club. Huidig aantal leden: één (1). De club werd een paar weken geleden opgericht, naar het waarom hebben we het raden.

Gelukkig is er zoiets als het zomeruur, wat betekent dat Thijs nu om zes uur in plaats van om vijf uur klaarwakker in bed staat te springen. Soms zelfs half zeven. De luxe!

Wij, daarentegen, zijn niet wakker om vijf uur. We staan op, nemen Thijs mee naar beneden, geven hem een boterham en luisteren ondertussen naar De Nacht van Radio 1. Wakker kan je ons op dat moment niet noemen.

Hieraan zal ik hem herinneren als ik binnen een jaar of twaalf op een zaterdag om één uur ’s middags beneden aan de trap sta te roepen.