Automaton

Een paar weken geleden kocht ik, gewoon omdat het me goedkoop leek, The Indie Love Bundle, een verzameling onafhankelijk ontwikkelde computergames. Zes games, voor ocharme $20. Daar kan je niet voor sukkelen, dacht ik. En man man, wat heb ik gelijk gekregen. Ik ben nog niet eens aan alle spellen toegekomen.

Osmos is intrigerend en verslavend. Tetris, maar dan voor de 21ste eeuw. Sommige spelmodi zijn ontspannend, meditatief bijna, mede dankzij de muziek van Loscil, Gas/High Skies, Julien Neto, Biosphere, en nog een paar anderen. In sommige van de latere stadia wordt het wel ongelooflijk moeilijk en frustrerend, alweer net als Tetris.

De klap op de vuurpijl is toch wel Machinarium. Een prachtig uitgevoerd point ‘n’ click adventure game. Een tijd geleden al had ik de remake van Monkey Island op de kop getikt en gemerkt dat Thijs dat ongelooflijk fascinerend vond. Zijn piratenobsessie is ermee in gang geschoten.

Machinarium is nog beter geschikt om met een kleuter op schoot te spelen. Het Tsjechische spel heeft bijna geen tekst, alleen de save/quit/sound interface onderaan. Voor de rest is alles ofwel intuïtief duidelijk, of worden er pictogrammen en tekeningen gebruikt.

Het hoofdpersonage is een allerschattigst roestig robotje dat in een al even roestige robotstad een bomaanslag moet verijdelen. De decors zijn adembenemend, de muziek is sprookjesachtig en de puzzels zijn nét moeilijk genoeg. Als je vast komt te zitten, is er trouwens een geraffineerd hulpsysteem met een ingebouwd mini-game. Geniale vondst, vind ik, die ervoor zorgt dat je nooit hopeloos geblokkeerd geraakt. Dat is met oldskool adventures wel eens het geval.

Elke avond spelen wij hier dus, een kwartiertje voor het slapengaan, ‘het spelletje met het robotje’. Met een engelengeduld verkennen vader en zoon dan kamer voor kamer en personage voor personage de prachtig getekende robotstad. We maken vriendjes, helpen andere robots weer op weg en lossen logische puzzels op. Pedagogisch verantwoord allemaal, zoals het Tsjechisch jeugdvermaak betaamt.

Ook zin gekregen? De Indie Love Bundle is niet meer te krijgen, maar tot twaalf maart kan je nog de ‘Best of Indie Bundle’ kopen voor £ 20. Daar zit onder andere Osmos en Machinarium in, daarvoor alleen al is ‘ie de moeite waard.

Thijs heeft zijn eerste tweede* diploma op zak. Wasco’s-in-de-neus-duwen? Aantal-waaroms-per-minuut? Sportkietelen? Nee, niets van dat. Onze oudste is dinsdag voor de allereerste keer naar de echte bioscoop geweest. En dan nog wel naar CinemaZuid in Antwerpen, dus meteen cultureel verantwoord. Het coltruike is besteld.

Er is daar namelijk een (het!) jeugdfilmfestival aan de gang, en dinsdag stonden er drie korte animatiefilms op het programma voor kinderen vanaf drie jaar: Spot and Splodge, Big Bang (vond ik persoonlijk een beetje een rare keuze voor kleuters) en The Snowman, samen ongeveer drie kwartier. Thijs is gek van sneeuw en sneeuwmannen. Het manneke zal volgend jaar, bij ‘normaal’ Belgisch winterweer, zwaar teleurgesteld zijn. Maar voorlopig draait de magie nog op volle toeren, en filmpjes over twee konijnen die een sneeuwballengevecht houden (spot & splodge) en magische levende sneeuwmannen (the snowman) zijn volledig zijn kopje thee.

Toen het licht uitging in de zaal en de film begon, viel zijn mond letterlijk open van verbazing. Zo heeft hij daar, letterlijk op het puntje van zijn stoel, bijna de hele tijd gezeten. Alleen tegen ‘t einde aan wilde hij bij papa op schoot. Het was een geweldige ervaring, en toen de credits van The Snowman begonnen, wilde ‘ie meteen nog een film zien. Maar zo werkt dat niet in de echte cinema, natuurlijk. Zeker voor herhaling vatbaar en ook sterk aan de raden voor iedereen die z’n kleuters aan de (kwaliteits)film wil krijgen.

En Klaas? Die was ondertussen met een paar wat oudere vriendinnen gaan shoppen op de Meir. Ze zijn rap groot tegenwoordig.

*= Hij is ook al naar de kapper geweest, blijkbaar. Je zou het nochtans niet zeggen.

Hallo blog. Long time no see. Maar we vliegen er weer in.

Toen Thijs bijna anderhalf was keken we vol verlangen uit naar de puber die we op zondagochtend zo rond het middaguur uit bed zouden moeten zetten, en naar het bescheiden leedvermaak dat daarbij zou komen kijken.

Ze beginnen tegenwoordig al wat vroeger te puberen, maar de ervaring van afgelopen week slaat toch alles. Een paar dagen geleden ging ik Thijs om tien na zeven uit bed zetten, ruim laat genoeg op een weekdag. Maar onze olijke kleuter trok geërgerd de donsdeken over zijn hoofd toen ik het licht aanknipte. Er was vervolgens ook geen beweging in te krijgen, en veel van zegs was hij ook niet. Meneer ging niet naar school, hij zou de héle dag in bed blijven liggen, jawel. Pas na een paar boterhammen en een stevige beker melk kwam hij weer in z’n element en stak hij zijn ouders voorbij qua opgewekt ochtendhumeur.

Dat gelangslaap van onze kleuterpuber zou geweldig zijn, vooral in het weekend wanneer mama en papa ook wel eens willen uitslapen, ware het niet dat Klaas de afgelopen week de omgekeerde beweging heeft ingezet. Lag hij vroeger om half negen ’s ochtends nog stevig te ronken, tegenwoordig is hij om vijf uur klaar voor de dag. Om vijf uur is de dag nog niet klaar voor zichzelf, menen wij, maar probeer eens in discussie te gaan met een éénjarige.

We hopen dat beide zonen elkaar alsnog spoedig vinden in het langslapen, voornamelijk in het weekend. Ter informatie voor de meelezende kinderlozen geef ik nog even mee: half negen is voor ons ‘uitslapen’. Schokkend, ik weet het.

We zitten nu drie dagen in ons vakantiehuisje in Burgh-Haamstede, Zeeland. Het is een ‘Oostenrijks huisje‘, eigenlijk een noodwoning die hier na de watersnoodramp van ‘53 door de Oostenrijkse regering werd neergezet. Toen woonde er een gezin met vijf kinderen in, nu vinden wij het aan de krappe kant. De tijden veranderen.

Het weer zit mee, net als het strand en de omgeving. Heerlijk rustig, zoals we dat gewoon zijn van de Zeeuwse kust. Na een wandeling van een kwartier à twintig minuten (afhankelijk van het getreuzel onderweg) zijn we op het strand met de bolderkar die we hier in het tuinhuisje gevonden hebben. Thijs vind z’n taxi ook geweldig. Papa, die ca. dertig kilo door glooiende duinen kan sleuren, iets minder.

De eerste dag waagde Thijs zich op z’n loopfiets door diezelfde glooiende duinen. Helaas, zo’n loopfietsje heeft geen remmen en een duinpad kan behoorlijk steil naar beneden duiken. Het resultaat waren een geschaafde wang en lip, én traantjes. Ondertussen is Thijs al zondermeer fier op zijn battle-scar. Maar een helling boezemt toch nog altijd een beetje angst in.

Klaas zijn tweede tandje is doorgebroken, dus hij glimlacht nu een beetje als een stripverhaal-piraat. Yo ho ho and a bottle o’ rum!

O ja, en er staat een vuurtoren!

Thijs heeft sinds kort een nieuwe fiets. Geen driewieler of iets met steunwieltjes, maar gewoon twee wielen zonder trappers: een loopfiets. Men zegt ons dat kinderen daarmee erg snel hun evenwicht leren vinden en dus later ook vlot leren fietsen.

Dat blijkt te kloppen, Thijs leert bij met rasse schreden. We hebben er zelf nog geen videomateriaal van, maar dat gaat ongeveer zo.

Bijkomend ‘voordeel’ is dat zijn reflexen ook behoorlijk aangescherpt worden. Want vallen doe je natuurlijk ook, zo zonder steunwielen. Gelukkig is hij niet te kleinzerig en zijn geschaafde knieën het keurmerk van de lerende kleuter.

We hebben de afgelopen week met het gezin, tante Veerle en oma en opa in Center Parcs gezeten. Een mens met kinderen ontsnapt daar namelijk niet aan.

Maar het is eigenlijk best meegevallen. Thijs heeft zich werkelijk te pletter geamuseerd in het zwembad (“nóg in wildwaterbaan!”) en op de speeltuigen die overal tussen de bomen opduiken. Dit is zo’n speeltuig, waar mama op voorhand van zei ‘dat het weer zoiets was waar hij niet zelf op kan.’ Hà!

Get the latest Flash Player to see this player.

Als ouders loop je er wel een beetje verloren bij. ’s Avonds iets gaan drinken behoort slechts in beperkte mate tot de mogelijkheden. Tenzij je natuurlijk getuige wil zijn van een volwassen man en vrouw die zich als cowboy verkleden en op een houten paard een podium oprennen (galoperen?), en vervolgens ‘Rawhide’ kwelen. In dat geval kan je tijdens het avondlijke Live Entertainment in Center Parcs je lol niet op.

Sinds vrijdag zijn we begonnen aan een intense potjestraining. De halfslachtige poging van een paar weken geleden oogstte weinig succes bij onze gewiekste peuter. Ter bescherming van onze parket (echte bamboe) hadden we onze hoop gesteld in ‘pamperbroekjes’, een soort pamper dat eruit ziet als een broekje en naar ‘t schijnt minder absorbeert. Helaas, de commercie had ons weer liggen. Het potje bleef voor Thijs een geheel vrijblijvende bedoening, ‘ongelukjes’ waren immers onbestaande. Als ‘ie zin had om een stickertje te plakken of een koekje te krijgen ging Thijs op z’n potje, anders niet. Hoe zou u zelf zijn? Hij had ons door. Een koerswijziging drong zich op.

Sinds de Dag Van De Arbeid (‘familiedag’ als u VB-kiezer bent) gaat Thijs dan ook tijdens de dag geheel pamperloos en luchtig in de broek door het leven, parket of geen parket. We laten de harde leerschool die het leven kan zijn haar werk doen en bekrachtigen positieve evoluties met een dierenkoekje en een stickertje op de stickerkaart. We kunnen er al aardig wat hilarische anekdotes over vertellen, maar misschien bent u aan het eten, dus geef ik enkel mee dat er vooruitgang geboekt wordt.

Ja, ik weet dat ‘pamper’ een merknaam is en dat het ‘wegwerpluier’ moet zijn. Ik ben Ruud Hendrickx niet.

Volgende week is het schoolfeest in de school van An, met sprookjeswandeling en barbecue achteraf. Kindjes mogen zich verkleden als een sprookjesfiguur, dus we zijn op zoek naar inspiratie voor leuke verkleedkleren voor Thijs, liefst iets dat hij ook wil aanhouden.

Zo’n zoektocht brengt je onvermijdelijk bij Flickr, en daar heb ik deze prachtige set ontdekt: Fairy Tales of Yore.

Thijs is eraan begonnen, de lange en soms moeilijke weg naar zindelijkheid.

Ter gelegenheid daarvan heb ik deze bijzonder stoere stickerkaart gemaakt. Elk succesvol potje is één stickertje waard, een volledige lijn (tien stickers) betekent een kadootje. Klik op de afbeelding voor een grotere versie.

Op Flickr vind je trouwens weer een hoop nieuwe foto’s.

De klok is aangekomen ondertussen, en hangt in de keuken op zeer stijlvolle wijze de tijd aan te geven.

Thijs heeft ondertussen niet stilgezeten, en is de trotse winnaar van een taart! Pepatino, een webwinkel waar wij wel eens shoppen voor de koters, is net één jaar geworden en maakte daar een kleurwedstrijd voor kindjes van. Thijs knutselde op zijn eigen losbandige wijze een slinger in elkaar, en kaapte zo de originaliteitsprijs weg. Een taart, zowaar!