Eric Abrahamson & David H. Freedman – A Perfect Mess

Ik ben in een voortdurend gevecht verwikkeld met rommel, en ik vermoed dat ik niet alleen ben. Dit boek is een poging om de voordelen van rommel eens wat meer in de verf te zetten. Ik heb het ondertussen wel gehad met de zoveelste organisatietip om je agenda of mailbox perfect in te delen, je werkplek paperless en je huis brandschoon te houden. Dit leek me dan ook het perfecte excuusboek om nooit meer te moeten opruimen.

Viel dat tegen. Het was eigenlijk net het omgekeerde. Wie op zoek is naar staalhard wetenschappelijk onderzoek dat aantoont dat rommel te verkiezen is komt van een kale reis terug. Al wat je in A Perfect Mess ontdekt, is dat een bescheiden wanorde efficiënter is dan maniakale orde. De nazi’s worden er zelfs bijgesleurd om aan te tonen waartoe overdreven ordelijkheid kan leiden (I kid you not). Ik heb de auteur er via e-mail dan ook op gewezen dat als er nu uitgerekend één regime is dat de complete willekeur koppelde aan incopetentie, ondoorzichtige structuren en bestuurlijke waanzin, het wel nazi-duitsland was. Ik heb daar ook een mea culpa als antwoord op gekregen, maar het blijft toch een kemel.

Verder staan er nog wel wat anecdotes in over hoeveel tijd je wel niet verspeelt met opruimen de hele tijd, en met het bedenken van allerlei organisatieschema’s en -systemen. Ja, dat wist ik al. Maar de conclusie is dat je wanorde wel beheersbaar moet blijven, anders wordt het weer inefficiënt. Je moet een evenwicht vinden, zeggen de auteurs. Tja, dat weet iedereen wel. Wat ik wel eens zou willen lezen is hoe je zonder al te veel moeite dat evenwicht bereikt en ook nog behoudt.

Ik kan je in het kort het resultaat van mijn persoonlijk onderzoek meegeven: wat papieren en tijdschriften op je bureau zijn geen ramp, maar als je je scherm niet meer kan zien, moet je toch opruimen.