TEDx Kids

Het lijkt wel een TV-format: een leraar basisonderwijs, een leraar uit het secundair, een pedagoog-auteur, een lector media aan de lerarenopleiding, een student productontwikkeling en de webdesigner van Klasse gaan naar TEDx Kids. Een speciale TEDx, met focus op onderwijs en opvoeding.

Ik had nochtans gezworen niet meer naar TEDx Brussels te gaan. Maar dan blijkt dat over onderwijs te gaan, gaat de halve Tech45-cast en zijn er nog plaatsen beschikbaar. En daar zit ik dan.

Het was ook beter dan de editie in Bozar, daar niet van. Maar toch. Volgende keer ga ik niet en kijk ik misschien naar de live-stream. Echt waar. En we drinken daar een pintje bij, zoals bij de voetbal. Zegt men mij.

The good

Mark Frauenfelder

Het thema is belangrijk. Onderwijs is levensbelangrijk maar wordt veelal nog altijd georganiseerd als honderd jaar geleden. Dat deze TEDx een vrij concreet thema meekreeg is een meerwaarde voor een concept dat snel zweverig wordt.

De WiFi werkte smetteloos. Geen enkel probleem om vlot online te geraken.

Mark Frauenfelder. Die mens is fantastisch en geweldig en geniaal. Één van de oprichters van BoingBoing, en hoofdredacteur van Make Magazine. Als er iemand is die aantoont dat het OK is om ‘de rare’ te zijn, dan is hij het wel.

Gever Tulley. Geeft vertrouwen aan kinderen door hen te laten experimenteren, waardoor ze de wereld leren begrijpen. Samenwerken, omgaan met falen, op onderzoek gaan. De wereld heeft meer roekeloze nieuwsgierigheid nodig.

Modkit. Web-based Scratch-achtige programmeeromgeving voor kinderen, waarmee ze hardware kunnen aansturen. Het soort tools dat we nodig hebben als kinderen weer controle moeten krijgen op al die digitale apparaten die ze dagelijks gebruiken.

Technology Will Save Us. Een virtuele ‘bollenwinkel voor technologie’. Het plan is om de basis van onze complexe technologie weer toegankelijk en bereikbaar te maken. Ze doen dat nu nog vooral door workshops te geven. Heel eenvoudig en toegankelijk, ze leren onder andere hoe je een stekker kan vervangen. In Engeland hebben ze ook al één maand een echte locatie geopend, en vooral dat concept vind ik sterk. Een buurtcentrum waar je kan leren solderen.

The bad

Brandweer

Vooraan in het programma zat een video van een al wat oudere presentatie door Ken Robinson op TED. In het kort komt het erop neer dat ons onderwijs erop gericht is ‘het maximum’ uit kinderen te halen, zonder rekening te houden met hun passies en talenten. Daarbij werd een brandweerman aangehaald, die als kind die ambitie niet mocht koesteren, ‘omdat hij toch beter kon’. Geknik en applaus in de zaal, want als een kind brandweerman wil worden, dan mag het dat. Nu zat die zaal vol met ex-pats, veelal Amerikanen. Mensen die hun kinderen naar een International School sturen waar je €24.000 per jaar betaalt. Ik geloof niet dat die staan te springen opdat hun kind brandweerman zou willen worden, noem me cynisch als je wil. En dat brengt me naadloos bij het volgende.

Het schaamteloze elitarisme.

Niet alleen ging deze TEDx door in de microcosmos van een peperdure privéschool, maar de revolutionaire sfeer werd ook behoorlijk opgeklopt. Ja, dit publiekje ging het onderwijs hervormen, zij waren de bevoorrechtte getuigen van deze geniale nieuwe inzichten. De ene goeroe na de andere werd opgevoerd om te vertellen hoe slecht het allemaal gesteld is met de toestand van het onderwijs. Grote namen die gewone mensen op hun plaats komen zetten, dat hebben we nodig. Het was triest dat exact het ex-cathedra onderwijsmodel waar we vanaf moeten hier door het concept opgelegd werd aan de sprekers. Er was geen enkele interactie tussen spreker en publiek. Nul. Niets. Daar stonden ze dan, te doceren. Daar klopte iets niet.

Open deuren.

Het probleem is dat ondertussen iedereen wel ongeveer weet wat er zou moeten veranderen, maar dat het er blijkbaar maar niet van komt. Het is een beetje als de klimaatcrisis: we weten wat het probleem is, je kan nu enkel nog hoge ogen gooien door met praktische oplossingen te komen en de handen uit de mouwen te steken. Zoals Gever Tulley, niet zoals Ken Robinson.

Marketingpraat en oneliners.

Wat i.materialize en Layar hier eigenlijk kwamen doen, ik heb geen idee. Ze hebben met verve hun product voorgesteld en dat is op zich allemaal interessant, maar wat heeft dat met onderwijs te maken? Behalve dan in de zin dat uiteindelijk alles met onderwijs te maken heeft.

Gamification

Gabe Zichermann was een triest hoogtepunt. Je kent hem misschien als de goeroe van het idee van ‘gamification’. Wil je mensen iets laten doen? Maak er een spel van. Dat klopt ook wel, en er zijn heel wat goeie voorbeelden van. Maar het is een open deur zo groot als een huis. Een onnozele klantenkaart is ook gamification. De prijskamp die vroeger op scholen georganiseerd werd op basis van behaalde punten? Gamification. Bovendien is het niet zo eenvoudig om alles in een boeiende spelvorm te gieten die bovendien je klas niet herleidt tot een hypercompetitieve oorlogszone. De man kraamde ook compleet clichématige onzin uit over het gedrag van jongeren. Ze lezen niet meer, willen alleen nog gamen, kunnen zich niet concentreren en gaan nooit meer gewoon eens lekker lui neerliggen. Het zal wel.

Het verdict

Laat de Barcamps maar komen, en laat TEDx maar in z’n ivoren toren zitten. Je hebt op een Barcamp wel niet Mark Frauenfelder die live een presentatie komt geven. Maar ach. Daarvoor hebben we het Internet uitgevonden, toch?

Laten we dus gewoon ophouden met als koeien naar een trein te zitten staren naar slimme mensen die slimme dingen zeggen, en de moed hebben om onderwijs anders te gaan aanpakken dan de traditie voorschrijft. Om het met Mark Surman te zeggen: de re-tinkerification van het onderwijs is nodig, we moeten weer prutsers worden.

8 reacties op “TEDx Kids”

  1. Mooi,

    Dan had mijn lief anderhalf jaar geleden al gelijk toen ze Ken Robinson een luchtblaas vond. Iedereen maar wild doen over zijn geweldig geanimeerde uitleg en leuke theorie … Maar niemand vroeg zich af "hoe" …

    Mooie vergelijking met de klimaatcrisis. Allemaal weten we wat er mis is, er zijn er die het ook héél mooi kunnen uitleggen … Maar hoe dat didactisch onderbouwd correct op te lossen, dat is wat anders.

    Retinkerification. Is dat dan Rethinkerificiation? Of mis ik iets?

    hop

    Peter

  2. Ken Robinson zou ik nu geen luchtblaas noemen. Hij heeft gelijk, maar we weten dat ondertussen ook al wel. Het filmpje dat ze lieten zien was van 2009, da's niet echt 'cutting edge'. Je moet vandaag ook niet meer uitpakken met 'An Inconvenient Truth', dat stadium zijn we voorbij.

    Ik vond de doeners-aanpak à la Walter Bender, Mark Frauenfelder en Gever Tulley veel straffer om mensen in gang te krijgen. En ik bleef achteraf met het gevoel zitten dat heel die TEDx Kids een soort gewetenssusser is voor wie vindt dat vooral *anderen* actie moeten ondernemen. Weinig maatschappelijk project, veel 'als wij onszelf maar niks te verwijten hebben'. De mentaliteit in de samenleving veranderen, is nog wat anders.

  3. Ik heb een beetje in de achtergrond meegekeken naar de live-stream en genoot van de sprekers. Maar toch blijf ik steeds weer zitten met het blabla vs boemboem gevoel. Blijkbaar weten velen niet met wat voor problemen onderwijs dagelijks geconfronteerd wordt. Van onaangepaste behuizing, tot een tekort aan leerkrachten om zieke collega's tijdelijk te vervangen, van verouderde computers tot ouders die niet tollereren dat leerkrachten discipline eisen. Laat ons daar eerst werk van maken, voor we het onderwijs omgooien.

    Verder hoorde ik eigenlijk een hele ochtend niks anders dan: stimuleer kinderen door hem leerstof aan te bieden in hun zone van naaste ontwikkeling. Inhoud die net iets moeilijker is dan wat ze al kennen. Hoe dat gebeurt, dat doet er wat mij betreft niet toe. De uitdaging is belangrijk, niet hoe je ze uitdaagt. Laat de leerkracht maar kiezen op welke manier de leerlingen het best de eindtermen bereiken en waar hij of zij zich best bij voelt.

    Innoveren is volgens mij: het beste systeem zoeken om je doel te bereiken. En als dat het bijschaven is van bestofte didactische technieken… so be it.

  4. Zelf vond ik die Alyson wel heel goed … misschien heeft het iets met m’n jeugd te maken, maar ze raakte toch een gevoelige snaar.
    Wat die Gamification betreft heb ik enkel voorgesteld om eens een Xbox game met m’n kinderen te spelen, beiden enthousiast … waar ben ik aan begonnen ?!?
    PS: een dame naast mij zei dat ze 28.000 per jaar betaalde en argumenteerde dat ze voor die school koos omdat er in andere scholen teveel discipline was … vond ik eigenlijk grappig maar bij nader inzien is het wel triest.

  5. Ik vond Alyson Schafer vooral heel erg betuttelend. Nogal over-the-top ook, maar dat heb je met van die mediafiguren. Ze had ook geen echt vernieuwende ideeën, ze bracht die wel enthousiast en begrijpbaar over.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *